Drugi numer pokazuje nam nowo utworzone Champions od innej strony.

Trzeba przyznać, że zeszyt jest niezwykle współcześnie napisany. Problemy młodych herosów i chęć Ms. Marvel zjednoczenia wszystkich poprzez wspólny wypad na biwak wygląda ciekawie. Takich historii nie uświadczymy w standardowych komiksach superbohaterskich. Nie mamy tutaj „tego złego”. Cała drużyna zwyczajnie spędza wspólnie czas i w swoich szeregach wita nowego członka – Cyclopsa. Poznajemy wszystkich nieco bliżej, dzięki czemu mamy pojęcie, że poradzą sobie z wieloma przeszkodami. Mark Waid miał nie lada zadanie – wczuć się w nastolatka z mocami – i to nie jednego! Wywiązał się z niego świetnie.

Po raz kolejny stwierdzę, że artysta (Humberto Ramos) jest świetnie dobrany do komiksu. Warto podkreślić, że w momencie, kiedy mamy dużo dialogów i rozmów, niektórzy artyści idą na łatwiznę i kopiują kadry. Tutaj mamy dwa przypadki, gdzie Ramos zrobił „kopiuj-wklej”. Pierwszy jest uzasadniony – tłumaczy upływ czasu i bezruch, w jakim są młodzi herosi, oczekując aż Hulk spadnie. Drugiego natomiast obronić nie potrafię. Sześć dokładnie takich samych kadrów ze stojącą i przemawiającą Viv (na pierwszym kadrze, niemalże podobnym Viv ma szeroko otwarte oczy). Tutaj rysownik mógł zastosować rzuty z innej perspektywy, albo chociaż zmienić jej mimikę twarzy. Uważam, że Ramos w momencie kopiowania kadrów sam obniża sobie ocenę. Czy to lenistwo? Im mniej tego typu posunięć ze strony artysty, tym lepiej.

Komiks sprawił mi masę frajdy w trakcie lektury. Mark Waid wie, co robi. Do scenariusza idealnie pasuje styl Ramosa. Myślę, że komiks zasłużył na 5 pajączków.