Z okazji powrotu Logana do świata żywych na rynku pojawiły się miniserie mające pokazać, jak ten fakt wpłynie na innych bohaterów i złoczyńców. W jednej z tych serii pojawia się Spider-Man, z którym Wolverine nie raz współpracował, jako członek zespołu Avengers. Nic więc dziwnego, że Pająk postanowił go poszukać. Można powiedzieć, że ich obu łączy coś na kształt ni to przyjaźni, ni braterstwa krwi.

Ciekawe jest, kto podrzucił bombę, czy miał świadomość tego, że na miejscu pojawi się Logan? A może wiedząc, że się pojawi, ten ktoś skonstruował taką, a nie inną bombę? Podczas tej retrospekcji uderzyło we mnie zachowanie Wolverine’a. Nie tylko nie pozwolił Pająkowi się narażać, to jeszcze nie wyraził zgody, by to Luke ją zdetonował. I tutaj padły najbardziej zaskakujące słowa i nie chodzi o wątpliwość, czy bomba zawiera trujące substancje, które by zabiły Cage’a czy nie.

Najbardziej zaskakująca była troska o Danielle i to, że Logan nie chce, aby wychowywała się bez ojca. Bardzo miły gest z jego strony, trzeba przyznać, że godny dobrego, kochającego ojca. Może w Wolverinie drgnęła jakaś struna, która drgnąć nie powinna? Zwłaszcza biorąc pod uwagę jego relacje z własnym synem. A może to oznaka tego że Logan chciałby mieć potomka, którego będzie kochać?

No i nie ukrywam, ciekaw byłem, o co się rozchodzi z aukcją i kodem genetycznym. Byłem przekonany, że właśnie chodzi o DNA Logana, w końcu to nie lada gratka. Można z niego zrobić lek na większość, jeśli nie wszystkie istniejące choroby, może dzięki niemu życie ludzi – dobrych lub złych – znacznie by się wydłużyło? Motyw dobry… ale jak się okazało, trop był mylący. Zacząłem się zastanawiać, skąd złoczyńcy mają kod genetyczny córki Luke’a i Jessici… jak go zdobyli, kiedy… i po co? Myślę, że kolejny zeszyt przyniesie odpowiedzi na te pytania.

Fabularnie nieźle, wizualnie też ładnie.