A było tak blisko – wydawało się, że w tym komiksie dojdzie wreszcie do długo oczekiwanego spotkania Miguela O’Hary z Tempest Monroe, zwłaszcza, że nie dane im było zamienić ze sobą słowa w zasadzie od końcówki premierowego numeru serii. Los bywa jednak okrutny i na drodze do ukochanej tytułowemu bohaterowi staje dawny „znajomy” po gruntownej transformacji i w dodatku na usługach jego arcywroga!

Na pierwszej stronie z monologu O’Hary przebija się smutna wieść – Medea poniosła śmierć z rąk Elektry. Szkoda, bo liczyłem na dłuższy występ tej postaci, ale w komiksach wszystko jest możliwe, więc może jeszcze wróci do życia. To niezadowolenie zaciera następna scena, gdy na O’Harę spada istna lawina szokujących informacji, każda kolejna bardziej porażająca od poprzedniej. Jest w tym trochę dramaturgii, po trosze komedii, w udanym wydaniu.

Zreferowanie w telegraficznym skrócie ostatnich wydarzeń wokół Tempest sprawia, że akcja rusza z kopyta. Wprawdzie walka z Marko nie wybija się ponad przeciętność (sam przeciwnik również, ale jak mniemam, jako goryl nadto nie mógł rzucać się w oczy), ale równolegle do niej toczy się ciekawa dyskusja między Tempest i Tylerem. Jedna tylko uwaga – czemu O’Hara nie powiedział ukochanej, jak groźnym typem jest jego ojciec?

Zakończenie wpisuje się w klasyczny tragizm bohatera, który nie tylko przegrywa pojedynek na pięści, ale przede wszystkim nie daje rady ostrzec bliskiej osoby o niebezpieczeństwie i musi bezradnie patrzeć, jak ta pakuje się w paszczę lwa. W tymże punkcie fabuły cisnące się na usta pytanie „co stanie się teraz z ukochaną Spider-Mana?” stanowi najmocniejszy argument na rzecz lektury dalszych rozdziałów tej historii.