Po lekturze poprzedniego numeru najbardziej nurtującym pytaniem było to, co jest z Peterem Parkerem, że porzucił działalność w masce i odciął się od swoich bliskich. Kontynuacja tej historii, która rozgrywa się kilka tygodni po pamiętnej walce Spider-Mana i Hellgate’, sugeruje, że kończące się znakiem zapytania zdanie na temat głównego bohatera raczej należałoby zacząć od zaimka… „gdzie”. Bo zagadka się komplikuje.

Lekturę tego komiksu warto rozpocząć od… okładki. Znalazł się na niej artykuł ze strony głównej „Daily Bugle”, który słowami Bena Uricha opisuje powrót Spider-Mana i brutalizację jego krucjaty przeciwko przestępcom. Ba, nawet wypowiadają się w nim dwaj podpisani z imienia członkowie gangu Aftershocks, którzy przez zradykalizowanego superbohatera wylądowali w szpitalu. Może lita ściana tekstu to nie jest esencja wymarzonej grafiki dla kolekcjonerów, ale taki zabieg jak tu bywa dobrym pomysłem.

Właściwa historia zaczyna się znów od retrospekcji, która znów nie za bardzo ma cokolwiek wspólnego z teraźniejszością. Jedna strona na szaro z dzieciństwa Petera Parkera, a potem akcja wraca do świata kolorów, rzucając czytelników w sam środek walki Spider-Mana (i Kapitana Kintsugi) z grupą Aftershocks. Pojawia się kolejny dowód – poza agresywnym stylem walki – na zmianę, jaka zaszła w Spider-Manie – nowa pajęczyna! O jego sojuszniku z tarczą dalej niewiele wiadomo, bo Pająk znika, nie chcąc z nim gadać.

Również sceny, które portretują codzienne życie Petera Parkera, scenarzysta wykorzystuje na maksa, aby pokazać, jak bardzo „inny” stał się główny bohater. W konfrontacji z Tombstonem rozmawia z pozycji siły, a w pracy żartuje z Brianem w najlepsze, by po chwili bezpardonowo wytknąć mu jego błędy, również w obecności szefowej. Kto założy się, że to tylko kwestia czasu, nim Nehring poróżni się z Parkerem i stanie się jego wrogiem, a może i przy okazji superłotrem? W każdym razie te dialogi wskazują, że coś tu nie gra.

Dobra wiadomość – pojawia się Black Cat. Zła wiadomość – ponownie nie wykorzystano potencjału jej występu. Kiedy trenująca Felicia Hardy słucha z uwagą podcastu Jamesona o brutalnym obliczu Spider-Mana i potem widzi, jak Parker odmawia Lincolnowi, zapowiada się na to, że odbędzie z Pająkiem poważną rozmowę, która ujawni o nim coś istotnego. I choć kocia bohaterka wkracza do akcji w newralgicznym momencie, ratując niewątpliwie sytuację, to autor nie daje temu duetowi przestrzeni na dłuższy dialog.

Po walce z Shockerem i wysłanej Tombstone’owi „wiadomości” – co notabene nawet całkiem nieźle buduje wizerunek mroczniejszego i bardziej surowego Spider-Mana – komiks dociera do zakończenia, czyli tak naprawdę swojej najważniejszej części, a zarazem najmocniejszego punktu. Bo to właśnie w cliffhangerze tajemnica zdystansowanego Petera Parkera i rygorystycznego Spider-Mana rozrasta się przez… podział na pół, a każda połówka staje się osobną zagadką tożsamości! To się porobiło. 4 pajączki.