Siódmy numer siódmego tomu The Amazing Spider-Man wprowadza pełnoprawnie nowego antagonistę, którego w zapowiedziach kreowano na istotnego przeciwnika, i opiera się niemal w całości na jego pierwszym starciu z Pająkiem. Komiks odsuwa więc na bok wątki obyczajowe, stawiając na widowiskową konfrontację Spider-Mana z tajemniczym Hellgatem. Choć miewa efektowne momenty i czyta się go nawet z uwagą, nie wyprowadza mocnego uderzenia, które otwierałoby ważny wątek. Stanowi raczej wyraźnie przejściowy rozdział – bardziej obiecujący na przyszłość, niż w pełni satysfakcjonujący tu i teraz.

Nietypowym dialogiem zaskakuje sam początek spotkania Spider-Mana z Hellgatem. Zamiast od razu rzucać się sobie do gardeł, wzorem zwiastowanego na okładce mordobicia, wojownik zwraca się do Pająka jak do potencjalnego kompana do wspólnych przygód i otwarcie proponuje mu… sojusz. Jako że pajęczy zmysł milczy, czytelnicy zachodzą w głowę, z kim właściwie mają do czynienia – czy przybysz jest wrogiem, sprzymierzeńcem czy kimś pomiędzy? Ten przyjazny ton, zabity później przez brutalną eskalację wydarzeń, sprawia, że debiutu Hellgate’a zdecydowanie nie można zaliczyć do sztampowych.

Trzon zeszytu stanowi walka Spider-Mana z Hellgatem, rozciągnięta – z krótkimi przerwami – na niemal cały numer. Wizualnie pojedynek prezentuje się solidnie, bo John Romita dowozi dokładnie to, czego można się po nim spodziewać: dynamikę walki, wyczuwalny ciężar ciosów, czytelną choreografię starcia i fizyczną potęgę nowego przeciwnika. Fabularnie również jest nieźle: Hellgate jawi się jako niemal niepowstrzymana siła, a Spider-Man musi kombinować, analizować i improwizować. Nie ma tu chaotycznego bicia na oślep, są za to przemyślane manewry, w tym wykorzystanie nowej broni z pajęczej sieci. W oczy rzuca się też próba pokonania wroga dzięki potędze nauki, a to aspekt głównej postaci, który warto uwypuklać.

Problem w tym, że sam Hellgate pozostaje na tym etapie zbyt enigmatyczny, by naprawdę zaangażować w swoje działania. Owszem, wygląda jak żywcem wyjęty z gry RPG i mówi w podniosłym stylu postaci fantasy, ale poza tym niewiele o nim wiadomo. Pojawia się znikąd, najpierw chce sojuszu ze Spider-Manem, potem wdaje się z nim w wyniszczającą walkę – tylko po co? Jakie są jego cele i motywacje? Zapewne odpowiedzi przyjdą w kolejnych rozdziałach, ale w tym numerze ten kompletny brak wiedzy uwiera i to bardzo.

Rozczarowuje też wykorzystanie postaci Black Cat, której potencjał został tu ewidentnie zmarnowany. Pojawiła się w poprzednim numerze jako wsparcie emocjonalne, by w tym… w zasadzie niewiele zrobić. Przestraszona przybyciem Hellgate’a, oddaje kilka strzałów z uzi niczym Lara Croft z Tomb Raidera (widok niecodzienny, trzeba przyznać), po czym ulatnia się z pola walki. To zdecydowanie za mało jak na bohaterkę tej rangi, która mogła i powinna wnieść do tej historii więcej dynamiki i odegrać w niej większą rolę.

Na koniec scenarzysta próbuje podsycić ciekawość, wprowadzając tajemniczą, zielonoskórą postać na skuterze, która rusza w drogę na wieść o walce Spider-Mana z Hellgatem. To drobny, ale nawet intrygujący teaser, bo sugeruje, że w tle tego RPGowego pojedynku kryje się coś więcej. Sumując wszystkie zalety i wady: efektowną walkę, ciekawy pomysł na debiut przeciwnika, ale też niedosyt fabularny i zmarnowany potencjał postaci drugoplanowych, ocena w okolicach 3,5 pajączków wydaje się najbardziej adekwatna.