Kolejny numer Vault of Spiders niestety nie zachwyca, jednakże jest trochę lepiej.

Karn wciąż nie jest zadowolony i szuka kandydatów do swojej armii, a co za tym idzie czas zacząć przegląd kolejnych Pająków. Nie da się ukryć, że tak można zrobić serię o nieokreślonej liczbie numerów, gdzie Karn będzie przeglądał różne wszechświaty, a scenarzyści będą się dwoić i troić nad wymyślaniem nowych coraz bardziej dziwnych wersji Pająków.

Na pierwszy rzut idzie zapowiadany Spiders-Man. Ze spokojem możemy tę postać skojarzyć z wizerunkiem znanym nam już z historii The Coming of the Thousand z serii Spider-Man’s Tangled Web, która to została wydana również na naszym rodzimym rynku. Przyznam, że ta opowiastka jest w miarę ciekawa. Nie wiemy co prawda zbyt dużo, ale dowiadujemy się, jak Spiders-Man się narodził.

Zastanawia mnie, czy to co nasz główny bohater mówi, jest słyszalne przez innych ludzi? Można mieć wrażenie, że jednak nikt go nie słyszy, pomimo iż mamy rozróżnienie formy dymków na myśli i słowa wypowiadane. Myśli są „zbudowane” z wielu pajączków, natomiast jego słowa to nieregularne eliptyczne i obramowane kształty. Warto zauważyć, że nie posiadają one charakterystycznego dzióbka wskazującego, kto dane słowa wypowiada, a to może sugerować właśnie wspomnianą przeze mnie sytuację, w której to bohater nie jest słyszalny. Tutaj liczyłbym na ciąg dalszy, bo jest to ciekawa postać i jak możemy się przekonać, istotna w Spider-Geddon. Strona graficzna… no cóż. Słynny, jak zawsze rewelacyjny Mark Bagley w akcji. Tak w paru słowach: świetne i bardzo cieszą moje oczy.

Historia numer dwa dotyczy cioci Petera, która w tej rzeczywistości, uzyskała moce Spider-Mana, przybrała kostium i rozpoczęła walkę z przestępcami. Wspomnę, że pierwszy raz usłyszeliśmy o niej w What If? #23 w 1980 roku. Obecna opowieść o Spider-Ma’am jest bardzo standardowa i bez żadnych rewelacji. Ot niezobowiązująca lektura, która posiada mnóstwo nudnego tekstu i wbrew założeniom nie jest jakoś szczególnie humorystyczna. Rysunki też do szczególnych nie należą. Można pochwalić za ich wyrazistość i dobór kolorów, który całość czyni lekką w odbiorze.

Przejdźmy do trzeciej i zarazem ostatniej opowieści. Tutaj mamy najwidoczniej dzikie początki policjanta imieniem George, który oprócz pracy także sekretnie zajmuje się łapaniem przestępców. Skąd wiem, że to jego początki? Otóż wszyscy są zdziwieni i nigdy wcześniej nie słyszeli o zamaskowanym, chodzącym po ścianach bohaterze. Ponadto bohaterowi ani nie nadano, ani on sam nie nazwał się Spider-Manem. Można spekulować, że dopiero ostatni kadr to przyczynek do tego. Właściwie to nic więcej nie wiemy. Nie otrzymujemy nawet zarysu jego historii. Taka opowieść trochę nijaka.

Scenarzysta wybitnie się nie postarał nad urozmaiceniem opowieści. Całość jest zrobiona w lekko mrocznym klimacie. Swoista niedbałość kreski i kolorystyki wyglądająca jakby ktoś farbkami plakatowymi nanosił barwy nadaje swoistego uroku i wygląda ciekawie. Projekt samego kostiumu przywołuje u mnie wspomnienie figurki Spider-Mana sprzed lat, która, co warto podkreślić, nie była oryginalna, a jej kostium, zwłaszcza Pająk na klatce piersiowej był niezwykle podobny do obecnego. Czyżby Todd Harris miał do czynienia z tą samą podróbką figurki Spider-Mana?

Jest trochę lepiej niż w poprzednim numerze. Zamiast czterech otrzymaliśmy trzy szersze historyjki (nie licząc jednej strony z Karnem), z których warta uwagi jest tylko pierwsza. I w ten sposób jedna wybija komiks w górę, dzięki czemu ogólna nota wynosi 3 pajączki.