Początkowa akcja Pająka jest akcją, którą totalnie zajarałbym się gdzieś tak w okolicach roku 1992. Czemu akurat wtedy, skoro komiks wydano siedem lat wcześniej? Ano, bo miałem wtedy 6 lat, a właśnie chłopczyka w takim mniej więcej wieku mogłaby wciągnąć super-ekstra interwencja Pająka-detektywa, który najpierw udaremnia kradzież… futer (wartych oczywiście w cholere i jeszcze trochę), a następnie jest karcony przez niewdzięczne społeczeństwo. Niestety, za 15 minut skończę lat dwadzieścia, a to już zobowiązuje. Także tejże akcji powiadam „NIE!” i przewracam stronę. Już wolę starcie z Octopusem. Spidermanoarachnofobia to faktycznie niezły pomysł, zwłaszcza po tym, co się biednemu doktorkowi przydarzyło w „Spectacular Spider-Man #79”, ale motyw z ramionami to przesada grubsza od świętej pamięci Notoriousa B.I.G. i świętej pamięci Big Punishera razem wziętych. Z tego co mi wiadomo to maszynka z mackami została przytwierdzona do rdzenia kręgowego Ottona, co umożliwiło zakończeniom nerwowym przekazywanie impulsów elektrycznych elektronice w urządzeniu. Skoro tak, to jakim cudem zabawka doktorka działa będąc taki kawał drogi od niego? Takiej ściemie mówimy definitywne NIE, mając nadzieję, że zmiana scenarzysty w ciągu miesiąca JEST możliwa! Web Of Spider-Man zbyt mocno siedzi w świecie marvelowskiego mainstreamu, aby pozwalać sobie na tak dziecinne historie (bo nie przeczę, najmłodszemu pokoleniu fanów Parkera telepatia Ocka spodobałaby się równie mocno, co operacja „ratuj futra, Pajączku!” – i tylko za to ocena jest większa od jedynki).