Czytając napisaną przez siebie recenzję do pierwszego numeru Lethal Protectors, zauważyłem, że bardzo często przewijało się w niej słowo „nieźle”. I właśnie tak samo jest w numerze drugim – nieźle.

Środkowy rozdział tej historii miał dosyć trudne i niewdzięczne zadanie. Jako drugi odcinek trzyczęściowej (tylko) historii musi on przedstawić nam postaci, których nie było w numerze pierwszym, dodatkowo jakoś tam popchnąć historię do przodu, a jednocześnie już „obudować” ją pod finał. Jakoś się to udaje, nawet mimo tego, że w zasadzie nic spektakularnego się tu nie dzieje, ale, tak jak mówiłem, drugi numer miał inne zadania. Zresztą, widać to po stosunkowo krótkim jak na moje przyzwyczajenia streszczeniu.

Super zobaczyć drużynę Iron Fista w takim, a nie innym składzie, co jest cudownym odwołaniem do kultowego również w naszym kraju Maximum Carnage, gdzie właśnie te postaci były „żołnierzami nadziei” (nawiązując do tytułu jednego z rozdziałów tamtej historii) walczącymi u boku Spider-Mana, co sami zauważają, mówiąc, że w zasadzie nie widzieli się od tamtej pory.

Carnage w tej historii będzie odgrywał do końca raczej rolę marginalną – gościa siedzącego na tronie i wydającego rozkazy, co jest oczywiste. W zupełności mi to nie przeszkadza, bo już po dwóch numerach uwielbiam postać Demagoblin. Ma fantastyczny design i wydaje mi się nawet bardziej przerażająca niż jej męski odpowiednik. Ohydny wijący się jęzor i ostre jak brzytwa zęby plus łańcuch owinięty na jej szyi robią robotę. W dużej mierze dobre wrażenie potęgują rysunki chwalone przeze mnie poprzednio.

Środkową część opowieści oceniam nieco niżej, ale nie z powodu jakiegoś szczególnego spadku jej poziomu. Takie, a nie inne zadania pod kątem budowania fabuły akurat jej przypadły, co jest zrozumiałe. Kto wie, może to sprawi, że finałowa część będzie najlepsza. Mam taką nadzieję.