Drugi rozdział zdominowanego przez postać Carnage’a crossoveru rozpoczyna się od triumfu Cletusa Kasady’ego. Pierwsza strona komiksu wita czytelników podzieloną na kadry twarzą seryjnego mordercy (w tej układance ludzkie rysy mieszają się na przemian z pokrytymi symbiontem fragmentami) oraz jego przemyśleniami w prostokątnych chmurkach z zaokrąglonymi narożnikami. Wypowiedzi Kasady’ego to jeden z większych plusów tej historii – są nie tylko chore, straszne i makabryczne, ale także skrzące się czarnym humorem. Szaleństwo złoczyńcy podkreślają w dialogach „zaburzone” dymki.

Dla fanów Carnage’a ten komiks to podwójnie dobra wiadomość, bo na jego stronach królują tak naprawdę dwaj złoczyńcy posługujący się tym pseudonimem. Pierwszym jest Cletus Kasady aka Dark Carnage, nieumarły nosiciel symbiontu Grendela, który pragnie przebudzić Knulla. Natomiast drugi to pokryty czarno-czerwonym symbiontem Norman Osborn, który wierzy, że jest Kasadym, przez co nie tylko wygląda, ale i zachowuje się jak klasyczny Carnage’a z początków jego „kariery”. Podczas gdy ten prawdziwy ma wizję i myśli bardziej strategicznie, to ten „malowany” chce tylko szlachtować tu i teraz.

Dla postaci Venoma komiks ten znacznie podbija stawkę rozgrywki prowadzonej z jego odwiecznym wrogiem. Gra toczy się już nie tylko o niedopuszczenie do globalnej masakry, ale także o ocalenie syna Eddiego Brocka. Jak wynika ze słów Makera, matka Dylana (Anne Weying) oddała synowi swój kodeks Venoma – to teraz chłopiec jest jego „depozytariuszem”, a nie nieżyjąca już eksżona Brocka, co czyni go jednym z celów na liście Kasady’ego i jego hordy zainfekowanych „wyznawców”.

To rozwiązanie nie jest mądre z dwóch powodów. Od strony naukowej rodzi się pytanie – skoro kodeks jest częścią DNA nosiciela, to powinien zostać przekazany potomkowi tak, jak wszystkie inne cechy, a nie być usuwany z organizmu matki. Kolejne kwestia – czemu w pierwszej części miniserii Dark Carnage nie wyczuł chłopca, skoro ten miał w sobie kodeks? Rozumiem, że autor chciał dodać historii dramaturgii motywem „walki ojca o życie syna”, ale można było wprowadzić go tak, by wszystko miało ręce i nogi.

Końcówka komiksu wprowadza na scenę ulubieńca młodzieży – Milesa Moralesa. Choć młody Spider-Man nie znajduje się na celowniku armii Carnage’a, to włącza się w ten konflikt, stając w obronie napadniętego Scorpiona. Ma tu zastosowanie motyw gorliwego herosa, który walczy o życie złoczyńcy, choć ten wcale nie musi okazać wdzięczności i zrewanżować się podobnym poświęceniem. Tchórzliwy Gargan, dzielny, a następnie autentycznie przerażony Miles, karcący Venom i brutalny Carnage-Osborn tworzą mieszankę, która czyni z końcowej części tego komiksu zakończenie wkręcające czytelnika na tyle, że chce więcej.