Czwarty numer UTOSM jest najgorszym numerem spośród 4 wydanych w 1995 roku. Atrakcją historii tego komiksu jest fakt, że jej narracja prowadzona jest przez Johna Jamesona, syna Jamesona z Daily Bugle. John wygłasza celne spostrzeżenia odnośnie tego, co się wokół niego dzieje. Myli się jednak, gdy przedstawia swemu ojcu profil psychologiczny Spider-Mana. Ta dwuznaczność została świetnie wpisana w historię przez scenarzystę komiksu. Gdy John mówi, że prywatnie Spider-Man jest duszą towarzystwa, jednocześnie widzimy jak Peter Parker zostaje po raz kolejny poniżony przez Flasha Thompsona. Gdy zaś John wspomina o niezależności bohatera, słyszymy jak ciocia May każe Peterowi wracać jak najszybciej do domu.

Niestety to jedyny jasny punkt scenariusza. Reszta poświęcona jest nowej grupie nadprzyrodzonych tępaków tytułujących siebie Spacemen. Trudno uwierzyć, że obdarzeni takimi możliwościami, po prostu oddają się w ręce policji, gdy na jaw wychodzą zrabowane przez nich pieniądze.

Skandalem jest natomiast sposób, w jaki Spider-Man przejrzał intencje Spacemen. Bohater wspomina, że wynalazł urządzenie, które podsłuchało transmisję Spacemen. Jakie urządzenie, gdzie i kiedy zostało skonstruowane? Nie wiadomo. I kiedy Spacemen mówili o swoich planach bądź przesyłali sobie jakieś sygnały radiowe, które odsłuchał Peter? Oczywiście, nie wiadomo. Tak na marginesie, sama grupa mnie nie zachwyciła ani swoim stylem bycia ani wyglądem ani swoimi mocami. Jak dla mnie przeszli bez echa. Szkoda też, że zabrakło typowego humoru Jamesona, taka sytuacja widoczna w komiksie stwarzała pole do conajmniej kilku zabawnych komentarzy wydawcy Daily Bugle. 3 pajączki. 1 pajączka dodałem za odniesienia do lat 60-tych.