Komentarz Dawidosa:
Po ostatnich słabych numerach byłem już prawie pewien, że nic dobrego z The Gauntlet nie wyniknie, a jednak Joe Kelly pozytywnie mnie rozczarował, pokazując, że jeszcze jako jeden z nielicznych potrafi przelać na papier właściwą charakterystykę postaci.

Był już Electro, był już Sandman, teraz czas na Rhino. Tym razem możemy spojrzeć na Aleksei’a Sytsevicha od innej strony – coś na kształt wizerunku ukazanego w Spider-Man: Tangled Web #5–#6, z tym zastrzeżeniem, że tamta historia była w konwencji parodii, a w tej oryginalny Rhino został potraktowany jak najbardziej poważnie. Dodatkowo zakres użytkowania pancerza Nosorożca się poszerzył. Kto zajrzy do komiksu, ten dowie się, jak.

Bardzo prosiłbym, by czytelnicy zwrócili jeszcze uwagę na scenę rozmowy Spider-Mana i Sytsevicha. Nie tylko z tego powodu, że jest to świetnie napisana scena, ale także dlatego, żeby można było zrozumieć, dlaczego tak często narzekam na obecny wizerunek Spider-Mana. Narzekam, bo tak myślący i tak postępujący Spidey powinien pojawiać się znacznie częściej! A tak niestety nie jest. Autorzy muszą zrozumieć. Spider-Man może być zabawny, ale nie musi być przez to infantylny i głupi. Spider-Man może mieć pecha, ale nie musi być nieudacznikiem. On musi być głównie taki, jak w tej scenie.

Rysunki Maxa Fiuramy, momentami karykaturalne, umocniły jeszcze pozytywne wrażenia z lektury tego numeru. Często kunszt komiksowego artysty poznaje się po scenach akcji i na tym polu Fiurama plasuje się na wysokiej pozycji. Udoskonalony Rhino w jego wykonaniu wyszedł równie tajemniczo co groźnie.

Komiks kosztuje drożej niż zazwyczaj, ale za to zawiera dodatkową historię prezentującą losy Aleksei’a Sytsevicha po Wojnie Domowej. Można powiedzieć, że jest to prequel Rage of the Rhino, który wyjaśnia, jak Sytsevich znalazł drogę do odkupienia.

5 pajączków.

Komentarz Rządło:
Joe Kelly choćby historią American Son udowodnił, że potrafi pisać całkiem niezłe przygody Pajączka. Villainem, który przypadł Kelly’emu do napisania w trakcie The Gauntlet, okazał się Rhino, a nawet Rhino x2. Ciekawsze jest jednak to, że mamy do czynienia z historią, której dokończenie nastąpi dopiero kilka numerów później.

Tym razem Kelly porusza popularny temat „rozpoczęcia nowego życia”. Aleksei Sytsevich zrezygnował z życia szpiega i superzłoczyńcy, natomiast znalazł kobietę, którą pokochał, i legalną pracę. Wszystko układa się wspaniale do czasu, gdy na horyzoncie pojawia się nowy Rhino, w czym palce maczają oczywiście Kravenówny.

Scenarzysta stanął na wysokości zadania i przedstawił opowieść o trudnych wyborach, poświęceniu i odwadze. Przez dłuższą część komiksu nie jest może idealnie, ale końcówka jest rewelacyjna – pokazuje, że czasem tchórzostwo jest przejawem odwagi i nie zaproponowano nam (przynajmniej na tę chwilę) typowego zakończenia, w którym Sytsevich wróciłby do swojego starego życia.

Swoje miejsce w komiksie znalazła również Norah, która jest „promowana”, zwłaszcza przez Kelly’ego. I dobrze, bo to fajna postać i jej relacje z Peterem są nawet oryginalne. Szkoda tylko, że w dziwnym kierunku zaczyna podążać znajomość naszego bohatera z Michele, która teraz lata sobie po mieszkanku z shotgunem i celuje do ludzi.

Fabularnie lepiej niż w poprzednich odcinkach, ale wiele do życzenia pozostawiają ciągle rysunki. Na szczęście nie wpływają specjalnie na pozytywny odbiór dobrego komiksu. Takiego Pajączka czyta się bardzo przyjemnie. 4 pajączki.

Komentarz Spider-Nika:
Rozpoczynamy kolejną część The Gauntlet. Tym razem na tapetę został wzięty Rhino. Co więcej, nie jeden, a dwóch.

Scenarzysta przedstawił dwa nowe wcielenia odwiecznego przeciwnika Pajączka. Pierwszym jest stary, dobry Rhino w roli porządnego, zakochanego obywatela. Drugim natomiast jest zupełnie obcy, tajemniczy mecha-Rhino, którego wygląd ewidentnie wzorowany jest na odpowiedniku ze świata Ultimate.

Warto zatrzymać się na moment na Alekseiu z uwagi na to, że nie jest to jego pierwsza miłość. Wręcz trzeba w tym miejscu wrócić do świetnego komiksu Spider-Man: Tangled Web #5–#6, gdzie Rhino z miłości do dziewczyny zrezygnował z bycia tym złym, a kiedy nic z tego nie wyszło, szybko wrócił do swojej poprzedniej roli. Dlaczego mam dziwne przeczucie, że będzie tu podobnie?

O nowym Rhino niewiele możemy powiedzieć, jedynie tyle, że chce sprawdzić się, pokonując w (mniej lub bardziej) uczciwej walce oryginalnego Nosorożca, dając tym samym dowód sobie i innym, że w pełni zasłużył na jego imię. Jedyne, co może razić, to nowoczesne podejście do jego osoby – silniki rakietowe, które go unoszą. Jak to się sprawdzi? Kim w ogóle jest? Na odpowiedzi zapewne musimy poczekać, bo na przyszły numer zapowiedziany jest Mysterio. W każdym razie walka między dwoma Rhino jest niemalże pewna.

Joe Kelly świetnie przedstawia postaci. Wreszcie Michele zachowuje się jak przystało na kobietę, nie jest przesadnie bezczelna i głupia. Również Peter zachowuje się rozsądnie i prowadzi sensowne dialogi. Właśnie takiego Petera w Brand New Day bardzo mi brakuje. Ze spokojem można powiedzieć, że Kelly to człowiek na właściwym miejscu.

Czytając pierwsze strony, przeraziły mnie rysunki. Wraz z postępem lektury Max Fiumara coraz bardziej mnie do siebie przekonywał. Jego rysunki, mimo iż chwilami wyglądają groteskowo i całkowicie niekształtnie, to mają w sobie coś, co nie pozwala mi ich zbyt negatywnie ocenić. Może to nutka dynamizmu w jego stylu? Z kolorystyką jest podobnie jak z rysunkami. Chwilami nadają porządny, odpowiedni klimat, by za chwilę wszystko przejaskrawić.

To jeszcze nie koniec tego numeru The Amazing Spider-Mana. Scenarzyści nie pozostawili czyteników zastanawiających się, jak to się stało, że Rhino zrezygnował z kostiumu i zszedł na ludzką drogę, bowiem otrzymujemy jeszcze historię opowiadającą o Rhino, który przestaje być przestępcą i próbuje odnaleźć się w świecie po wyjściu z więzienia. The Walk to również bardzo dobrze napisana historia (w końcu również zajął się nią Joe Kelly), jednak tym razem rysunki Javiera Pulido tu kompletnie nie pasują. O ile w poprzednich dwóch zeszytach ten rysownik sprawdził się z Sandmanem, tak tu twarze postaci wyglądają fatalnie.

Podsumowując, muszę przyznać, że ostatnie numery odbudowują moją wiarę w tę serię. Mam nadzieję, że poziom zostanie zachowany na długo, a może nawet będzie wyższy. Patrząc pozytywnie w przyszłość, mogę wystawić z czystym sumieniem pełne 5 pajączków.