Spider-Man staje w obronie Boomeranga, który swoim beztroskim zachowaniem nawarzył piwa i narobił sobie sporo wrogów. Komiks oparty na takim scenariuszu – głównie z uwagi na postać mieszkającego z Parkerem nieszczęsnego lekkoducha – musi być utrzymany w komediowym tonie i faktycznie 27 numer Amazing Spider-Mana można uznać za lekturę z gatunku tych bardziej lajtowych niż branych na serio. Mimo tej klasyfikacji są w nim jednak sceny z poważnym przekazem.

Początek komiksu, wznawiający akcję po cliffhangerze z poprzedniego numeru, przedstawia bitwę Spider-Mana i Boomeranga z Syndicate. Błaznowanie Myersa studzi nieco atmosferę wendety, jaką Beetle i Electro poprzysięgły dawnemu koledze po fachu. Barwnie robi się, gdy żeński gang zmienia taktykę i przechodzi do kontrofensywy. Jednak na Pająka największe kłopoty sprowadza niezdarny Boomerang, przez co potem trzeba przełknąć naciągany powód decyzji Syndicate o darowaniu superbohaterowi życia.

Paradoksalnie, gdy już opada kurz bitewny, lektura nabiera kolorytu. „Działaczki” Syndicate radują się nadchodzącą emancypacją kobiet w przestępczym podziemiu, nie wiedząc, że pionierka tego ruchu dogaduje się z największym w półświatku samcem alfa. To, czego usilnie poszukuje Kingpin, i to, że dla osiągnięcia tego celu musi dorwać Boomeranga, stanowi fascynującą zagadkę tej trzyczęściowej historii. Tym bardziej że sprawa wydaje się mieć związek z jego zmarłą żoną, Vanessą Fisk.

Za to finał, do którego prowadzi zabawna, acz mało wiarygodna sytuacja – tłumaczenie, że Boomerang przez taki długi czas nie wyprał ani razu kostiumu, da się jeszcze „kupić”, ale w fakt, że po jego zdjęciu nie zauważył pajęczego nadajnika albo nie zgubił go przez swoje liczne wędrówki w podejrzane miejsca, trudno uwierzyć – przynosi odpowiedź na pytanie o tożsamość nowej dziewczyny Randy’ego. Pewnie czuj niejednego czytelnika mówił, że będzie to dama z szeregów Syndicate i voilà – czuj okazał się niezawodny.