Pamiętacie Civil War, jeden z najlepszych komiksowych crossoverów XXI wieku? Być może czeka nas powtórka z rozrywki, ponieważ właśnie rozpoczęło się wydarzenie Avengers vs. X-Men o bardzo zbliżonej tematyce. O ile wtedy linia podziału przebiegała wzdłuż całej społeczności superherosów, a wyznaczały ją różnice światopoglądowe, o tyle teraz rozłam ma bardziej wyrazisty charakter. Po jednej stronie barykady stają mutanci, a po drugiej wszyscy pozostali herosi, wchodzący głównie w skład organizacji Avengers, którzy nie urodzili się z supermocami, lecz uzyskali je wskutek późniejszych wypadków. Co zaś tyczy się przyczyny konfliktu, to jest nim niebagatelna sprawa, a mianowicie powrót na Ziemię niebezpiecznej Phoenix Force, bezcielesnej istoty, która swego czasu sporo namieszała w życiu mutantów (The Dark Phoenix Saga).

Częściową opiekę nad główną serią tego wydarzenia powierzono nie byle komu – Brian Michael Bendis to już etatowy pracownik Marvela, „złota rączka” wydawnictwa, która czego się nie dotknie to zamienia w sukces finansowy i marketingowy, z kolei John Romita Jr. to też artysta, który sroce spod ogona nie wyskoczył. Ten duet, choć nie tylko oni, ma dużą szansę stworzyć opowieść, która przynajmniej wciągnie nas na całego, o ile nie stanie się czymś jeszcze bardziej przełomowym i godnym zapisania się złotymi głoskami w historii Marvela. A prawdopodobieństwo sukcesu jest spore, ponieważ czeka nas lektura rozciągnięta na 12 numerów.

A jak wrażenia po pierwszym numerze? Przyzwoite, nie powiem. Widać, że wszystko się to dopiero rozkręca, co jest typowe dla początku każdej wielkiej historii. Jednak komiks nie można uznać za byle jaki „wstępniak”. Na pierwszych stronach Phoenix Force już pokazuje, co potrafi i można powiedzieć, że nic nie straciła ze swojej „kondycji”. Potem mamy rewelacyjny moment z gatunku „herosi ratują sytuację”, przy tej okazji pojawia się gościnnie przybysz z innej galaktyki. Następnie słuchamy relacji, które ujawniają, kto ma nadzieję (X-Men), a kto obawy (Avengers) względem Phoenix, a chcąc być bardziej precyzyjnym względem Hope – dla jednych będącej zbawicielką mutantów, dla drugich zgubą ludzkości. Koniec numeru jest zarazem początkiem akcji, którą najlepiej wyraża łaciński zwrot „vs” umieszczony w tytule serii.

Lekkie zastrzeżenia mam do tego, w jaki sposób ukazano relacje między Kapitanem Ameryką, a Cyclopsem. Mam wrażenie, że nieco wyolbrzymiono niechęć tego drugiego do tego pierwszego, tak jakby scenarzysta na siłę dążył do jak najszybszego wybuchu konfliktu. Nie przypominam sobie, by jakoś ostatnio wzajemne stosunki Avengers/X-Men były aż tak napięte, niczym struna. Z drugiej strony nie ma co narzekać, bowiem słowo się rzekło i teraz czas na ostrą „nawalankę”, w której lubują się miłośnicy amerykańskich komiksów. 5 pajączków.