Zakończenie trwającej sześć części historii, która zniechęciła mnie i innych fanów do tytułu Marvel Knights: Spider-Man. Ciężko napisać, że ostatnia część jest najlepsza ze wszystkich, a Reginald Hudlin zrehabilitował się.

Niestety trzyma ona taki sam poziom jak poprzednie. Gdy uświadamiam sobie to, że zmarnowano 6 numerów MKSM na historię, której celem było przekonanie „dużego dzieciaka” z mocami Supermana, że jest dobrym człowiekiem, a nie kretynem z kosmosu, to zalewa mnie krew.

Po przeczytaniu ostatniej części stwierdzam, że cała historia mogłaby się zmieścić w góra 3 numerach. Oczywiście, gdyby scenarzysta nie uraczył nas miernym originem nowego bohatera, pozbawionymi ładu i składu pojedynkami oraz bzdurnymi pomysłami takimi jak przerobienie AM na narkotyki. Mógłbym to wszystko zrozumieć, gdybym miał do czynienia z serią Marvel Age, a nie z tytułem przeznaczonym rzekomo dla dojrzalszych czytelników.

Wszyscy, którzy oczekiwali spektakularnego pojedynku z udziałem Ethana Edwardsa i „głębszego konfliktu duszy” bohatera, srodze się zawiodą. Podobnie jak z wiernością Hudlina wobec poprzednich wydarzeń, scenarzysta nadal ma problemy z zachowaniem kontynuacji, gdyż w jego przekonaniu FF nie wiedzą kim jest ciocia May. Dałbym 1 pajączka, ale dorzucę jeszcze drugiego za przyzwoitej jakości humor. Kilka scen i dialogów jest naprawdę świetnie i zabawnie napisanych. Szkoda tylko, że scenarzyście uleciała główna koncepcja serii Marvel Knights. 2 pajączki.