Seria Marvel Knights rozwija się w jak najbardziej pozytywnym kierunku. Dowodem jej drugi numer, który jest po prostu świetnym komiksem, lepszym nawet od poprzedniego. Wynika to z rozwoju całej intrygi i zaangażowania w nią jak najbardziej kultowych przeciwników Spider-Mana.

Kilka scen jest godnych zapamiętania i poświęcenia im większej uwagi. Po pierwsze rozmowa Spider-Mana z Osbornem w więzieniu. W komiksie tym wraca prawdziwa, ostatnio zaniedbana przez scenarzystów (z pominięciem „Sins Past” Straczynskiego) natura Normana – czyli człowieka przebiegłego, cynicznego i podstępnego, który zawsze ma w zanadrzu ukryty plan. Tym razem postanowił sobie, że jeśli zostanie zamknięty w więzieniu, to wyzna komuś sekret tożsamości Spider-Mana. Jak postanowił, tak uczynił, więc nasz drogi heros musi teraz borykać się z tajemniczym porywaczem cioci May.

Po drugie scena przed kwaterą Avengers. Spider-Man prowadzi tam bardzo zabawny dialog z „gatekeeperem”, który tak wnerwia Petera, że ten siłą wdziera się do willi super-herosów, rozwalając po drodze służby odpowiedzialne za jej ochronę. Zdenerwowało mnie jednak zachowanie wspomnianych Avengers – jak mogą oni domagać się od człowieka w potrzebie tak trudnego dla niego czynu (ujawnienia swojej tożsamości). Minus za to.

Na ochłodę mamy potem Electro i Vulture’a (pozbawionych na dodatek swoich kiczowatych kostiumów, czyli ubranych po cywilnemu), którzy według relacji Owla porwali ciotkę Petera. Koniecznie muszę pochwalić rysownika, odwalił kawał niezłej roboty, a Osborna w jego wykonaniu nie zapomnę. Ocena może być tylko jedna: 5 i 1/2 pajączka.