Drugi numer Spider-Verse to ponowne zestawienie krótkich historii Spider-Manów z różnych wymiarów w połączeniu (lub nie) z eventem o tym tytule. Niestety po raz kolejny zeszyt ten nie jest głównym, obowiązkowym numerem tego wielkiego wydarzenia. Przedstawione historie nawet trudno nazwać pobocznymi, może raczej zbędnymi. Mamy tu kilku odpowiedników Spider-Mana, o których szybko zapomnimy. Zacznijmy jednak od początku.

Na początek krótka, bo jednostronicowa historia, która, powiem szczerze, zaskoczyła mnie. Otóż Dan Slott przeniósł Morluna do gry od firmy Capcom, gdzie fanom tego typu gier – bijatyk z udziałem herosów Marvela – nie są obce ataki, które wykonuje Spider-Man. Bardzo fajny, zupełnie niespodziewany dodatek.

Druga jest zabawna historyjka z Anansim – afrykańskim bogiem przecherą. Nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia. Nie mam do niej żadnych pozytywnych ani negatywnych uczuć – jest mi obojętna. Tak samo, jak obojętna jest dla Spider-Verse, ale o tym pod koniec tej recenzji.

Kolejny jest Hobie Brown i jego anarchistyczna wersja Nowego Jorku. Czyli złe państwo z prezydentem Osbornem na czele kontra Spider-Man w punkowej wersji i cała zgraja anarchistów. Postać tą już zdążyliśmy poznać w The Amazing Spider-Man #10. Tu natomiast mamy do czynienia z krótką historyjką wprowadzającą czytelnika w jego świat. Coś mi się wydaje, że ta wersja po całym zamieszaniu ze Spider-Verse zniknie tak szybko jak się pojawiła.

Opowieść o meksykańskim zapaśniku to kolejna krótka historia alternatywnego Spider-Mana. Tu dla czytelników niespodzianka – komiks jest w języku hiszpańskim. Jeśli ktoś nie zna języka, to musi pobrać z Internetu bezpłatną wersję angielską. Czytając tą część zeszytu mam wrażenie, jakby scenarzysta ucinał co tylko może, by zmieścić się w wyznaczonej ilości stron. Tym sposobem nie dowiadujemy się, jak powstał ten Spider-Man i dlaczego zginął jego ojciec – właściwie wszystkiego musimy się domyślać. Bez ładu i składu. Zdecydowanie najsłabsza historia Spider-Verse #2.

Kolejna i zarazem ostatnia opowieść wyprzedza wydarzenia przedstawiane w The Amazing Spider-Man #14 i prezentuje wielką wojnę najróżniejszych Spider-Manów z Inheritors. Scenarzysta (Slott) chce pokazać, że przy tak wielu wszechświatach własne odpowiedniki mogą być niezwykle do siebie podobne, a różnić ich mogą najmniejsze detale.

Strona graficzna jak zwykle w zeszytach zawierających kilka historii spod ołówka różnych rysowników jest bardzo mieszana. Stylistyka każdej z opowieści dopasowana jest mniej-więcej do jej tonu. Zabawna historia z Anansim ma lekkie wyraziste rysunki, z kolei ostre szarpnięcia i nieład widoczne są przy anarchistycznym Spider-Manie. Tu żadnych zastrzeżeń nie mam.

Niestety muszę wybiec w przyszłość (zajrzeć do przyszłych numerów), by pokazać jak bardzo Dan Slott zepsuł swój własny event, jakim jest Spider-Verse. Ostatnia wielka bitwa między Spider-Manami, a Inheritors przedstawiona w tym zeszycie w ogóle nie ma miejsca w serii The Amazing Spider-Man. Cała zebrana w tej krótkiej historii wielka armia Pająków też nie istnieje na łamach głównych wydarzeń. W 14 numerze flagowej serii ogranicza się ona do kilku Pająków, tu natomiast są ich dziesiątki. Jak można być tak niekonsekwentnym? Przeogromny minus dla Slotta i całego jego eventu, który i tak logicznie nie trzyma się całości.

Podsumowując. Komiks ten to mający na celu wydobyć od fanów dodatkowych parę groszy w ramach wielkiego eventu, całkowicie zbędny spin-off, który można zapomnieć od razu po przeczytaniu. Zdecydowałem się na ocenę w postaci 1,5 pajączka. Tę połówkę przydzielam w ramach sentymentu do bijatyk Capcomu.