Numer pod taką fajną liczbą (555), a taki nijaki. Właściwie od samego początku nie dzieje się nic ciekawego. Scenarzysta stara się zaciekawić nas swoją historią, rozpoczynając komiks od walki Pająka z jakimiś trzema istotami, a później cofamy się do chwili, jak to wszystko się zaczęło.

W to wszystko wplątuje postać Doktora Strange’a, który w ogóle nie powinien mieć racji bytu w obecnej sytuacji (nie powinien pojawić się już w czasie One More Day, ale trudno, stało się). Ci, co czytają serie The New Avengers, wiedzą dlaczego go tam nie powinno być, ani także Wolverine’a i Spidera w pozornie zniszczonym Sanktuarium. Po szczegóły odsyłam do streszczenia i recenzji komiksu The New Avengers Annual #2.

Szkoda, że scenarzyści nie potrafią się między sobą dogadać co do wspólnych bohaterów, o których piszą. Na koniec numeru w listach otrzymujemy wyjaśnienie, dlaczego zaszła taka pomyłka, jednak nie ma tam słów przeprosin, a jedynie wyrażenie nadziei, że ktoś sobie ten błąd jakoś chronologicznie ułoży. Szkoda, bo jest to praktycznie niemożliwe. W przeszłości też zdarzały się błędy uniemożliwiające chronologię między różnymi seriami i niestety w przyszłości również będą. Być może nawet i częściej, ponieważ, aby nadążyć z wydawaniem 3 komiksów z Pająkiem na miesiąc, historia musi być napisana z większym wyprzedzeniem.

Pośpiech towarzyszący wydawaniu 3 numerów na miesiąc ma też swój wpływ na fabułę. Niestety zarówno początek, jak i dalsza część historii mnie nie zaciekawiły. Dialogi też nie są mocną stroną tego numeru, a dowcip im towarzyszący jest raczej naciągany. Mam nadzieję, że historia jeszcze zdąży się rozwinąć, bo jak na razie jest bardzo słabo.

Strona graficzna zupełnie do mnie nie przemawia. Chris Bachalo ma swój styl, jednak jego kwadratowe rysunki i dziwaczne twarze zmieniające wygląd z kadru na kadr zupełnie mi nie odpowiadają. Szkoda także, że artysta nie stosuje żadnych zabiegów świadczących o ruchu. Chociażby kadry, gdzie zostaje z łuku wypuszczona strzała, która tu, w kadrze po prostu wisi w powietrzu. Brak tu choćby kreski pociągniętej od łuku do strzały świadczącej o tym, że jednak opuściła łuk i leci do celu. Ten sam efekt mógłby uzyskać poprzez komputerowe rozmazanie tejże strzały. Kwadratowość jego rysunków da się jeszcze zauważyć na przykładzie sieciosplotów Spidera, które są po prostu w nienaturalny sposób kwadratowe.

Podsumowując, numer mnie bardziej znudził niż zaciekawił. Liczę jednak, że ta historia zdąży jeszcze nabrać skrzydeł i podniesie się, w końcu ma na to jeszcze dwa numery. Dodatkowo jeszcze odpychają mnie rysunki. Jakby tego było mało, na deser dostajemy błąd, przez który nie da się w żaden sensowny sposób ułożyć tego numeru w chronologii przygód Pająka. To wszystko składa się na niską ocenę wynoszącą 2 pajączki.