Druga część o Fantastycznej Czwórce i Spider-Manie w Macroverse przynosi nam kilka rewelacji. Niestety scenarzysta Dan Slott na paru płaszczyznach dał ciała i to porządnie.

Zacznijmy od rewelacji dotyczących czasu. Jak się okazuje, pierwsza podróż do Macroverse miała miejsce dwa lata wcześniej i zabrała z życia Fantastycznej Czwórki i Spider-Mana dwa dni, a obecna zabiera im z życia dwa miesiące, mimo iż nie trwa nawet dnia. Slott tłumaczy to w dwóch wersjach. Pierwsza jest taka, iż czas jest zróżnicowany między tym światem a ziemskim, co sprawia, że im dłużej Fantastyczna Czwórka jest w Macroverse, tym szybciej płynie czas na Ziemi. Krótko po wydaniu tego numeru Dan Slott przeprosił fanów i w wywiadach przyznał, że popełnił błąd, który skorygowany zostanie w jedyny możliwy sposób, czyli w wydaniu zbiorczym. Zmiana dotyczy jednej strony, a dokładniej dwóch kadrów – wypowiedzi Reeda i Sue na temat czasu. Wychodzi na to, że za każdym razem, gdy FF i Spider-Man przekraczają granice między światami, czas zmienia swoje bieguny i raz biegnie szybciej, raz wolniej.

Jak dla mnie to kompletny nonsens i Slott nie powinien bawić się w rzeczy, na których kompletnie się nie zna. Mógł chociaż zasięgnąć jakiejś opinii fizyków przy wymyślaniu swojej teorii (tak jak zrobili to twórcy serialu Lost przy piątym sezonie). Nie zmienia to jednak faktu, że FF i Spider-Man stracili z życia na Ziemi dwa miesiące, które zapewne ani w komiksach Fantastycznej Czwórki, ani w żadnym innym komiksie Marvela nie zostaną w jakiś sposób zauważone.

Kolejną rewelacją jest zdemaskowanie się Spider-Mana. Na początku numeru Pająk mimowolnie zdejmuje maskę, jednak z opresji ratuje go Sue. Zabieg mi się podoba, jest sensowny, choć tylko przeciąga całą kłótnię, a i tak pod koniec Spider-Man sam się ujawnia. Tu niestety też jest drobny problem. Można wywnioskować ze słów Pajączka, iż wydarzenia te mają miejsce przed The New Avengers #51. I tu zaczyna się problem, bo gdy cała piątka wchodziła do Macroverse Iron Patriot już oficjalnie się wszystkim przedstawił, a od tej prezentacji Dark Avengers do chwili zdemaskowania się Spider-Mana w The New Avengers #51 minęły raptem 2, góra 3 dni. Skoro Spider-Man stracił dwa miesiące, a jeszcze wtedy nie był zdemaskowany przed kumplami z drużyny, to dostajemy tutaj poważny błąd czasowy, który stworzył Slott i cały ten „Braintrust”, który ma zapewnić sens w zeszytach Amazing Spider-Mana.

Po prostu uwielbiam, kiedy scenarzyści nie uzgadniają ze sobą jakichś drobniejszych (czy też większych) szczegółów i wychodzą z tego takie problemy. No szkoda, co zrobić. Już od dłuższego czasu przez to całe BND wszystko wygląda tak jakby w głównym uniwersum były dwa światy Spider-Mana, jeden w New Avengers, a drugi w tytułach Pająka (pomijam fakt, że tego rodzaju większy problem mają fani Wolverine’a, którego jest wszędzie pełno). Chciałbym jednak, by w najbliższym numerze The New Avengers Pająk powiedział drużynie, że wyjeżdża z FF do multiwersum i na dwa komiksowe miesiące po prostu zniknął z komiksów Marvela.

Samo zniknięcie i błędy z tym związane to jedno, drugim natomiast wątkiem całej tej sprawy jest to, co działo się w międzyczasie ze znajomymi Petera. Scenarzysta zepchnął większość wydarzeń na drugi plan, opisując tylko najważniejsze z nich i uprościł całą sytuację. Zastanawiający jest urwany telefon od Mary Jane. Co chciała przekazać Peterowi? Sam Slott w wywiadzie przyznał, że wskazał na początek ważnego wątku w życiu Petera. Co to będzie? Tego możemy się jedynie domyślać. Nieszczególnie podoba mi się, że May zaczęła chodzić ze starszym J. Jonah Jamesonem. Dlaczego nie mogła poznać kogoś zupełnie obcego? Nowy Jork to nie mała wieś, gdzie znajomy znajomego przypadkiem chodzi z twoją znajomą. Nie przepadam za takimi „zbiegami okoliczności” w Marvelu, które są tu dość częste.

Ostatnim wartym wspomnienia wątkiem jest zakończenie komiksu, które prezentuje J. Jonaha Jamesona jako nowego burmistrza Nowego Jorku. Jak to się stało, że człowiek, którego wielu nienawidzi za krucjatę przeciwko Spider-Manowi, stał się burmistrzem? Tego się nie dowiemy, ponieważ scenarzyści w wywiadach zapowiedzieli, iż nie przedstawią, jak wyglądała kampania Jamesona, twierdząc, że każdy wie, jak to wygląda. Niby tak, ale jak przekonać większość społeczeństwa NY do głosu na siebie, kiedy twój wróg, Spider-Man (nieoficjalnie Venom) jest oficjalnym członkiem najbardziej ubóstwianej ostatnimi czasy drużyny Avengers? Mowa oczywiście o grupie Dark Avengers, którą założył Norman Osborn.

Od strony graficznej jest gorzej niż ostatnio. Gdzieniegdzie odnoszę wrażenie, że rysownik rysował na szybko, przez co wiele kadrów wygląda jak wygląda. Końcówką komiksu, od chwili powrotu FF z Macroverse, zajął się Dale Eaglesham, jego styl może być, jednak o jakichkolwiek zabiegach co do ruchu również możemy zapomnieć.

To by było na tyle. Numer pełen ważnych wydarzeń, aczkolwiek znajdziemy tu również całą masę błędów i dziwactw. Zeszyt mnie szczególnie odpycha przez te dwa miesiące nieobecności Spider-Mana, które to zapewne w innych komiksach (mam tu na myśli głównie The New Avengers) zostanie całkowicie pominięta. Swoją drogą, czy kogoś w ogóle zainteresował konflikt dwóch społeczeństw żyjących w Macroverse? Myślę, że mogę wystawić maksymalnie 2,5 pajączka.