W drugiej części cyklu eksponującego alternatywną wersję życia Petera Parkera, który spełnia się w roli zatroskanego męża i ojca w jednej z mniej bezpiecznych domen Battleworldu, zaserwowano jeszcze więcej wrażeń i emocji niż w poprzednim numerze, który też przecież otrzymał bardzo wysoką notę m.in. za umiejętne stopniowanie napięcia. Tym komiksem Dan Slott udowadnia, że potrafi pisać historie rysunkowe wielkiego formatu, jak na świetnego scenarzystę przystało, co jednocześnie potwierdza hipotezę, że niektóre jego wcześniejsze dzieła nie były zbyt udane z powodu nałożonego na jego klawiaturę przez redakcję kagańca, który z chwilą zdjęcia dał swobodę niezbędną w kreowaniu mądrej, wyważonej, a zarazem ekscytującej i pełnej smaczków opowieści.

Zgodnie z obietnicą złożoną w rozmaitych wywiadach promujących tę miniserię sercem tej opowieści są Parkerowie, którzy mimo zwyczajnych (brak stabilizacji finansowej) i niezwyczajnych problemów (życie w konspiracji i ciągłym napięciu) tworzą szczęśliwą, zżytą i kochającą się rodzinę. Peter i Mary Jane okazują się być mądrymi i czujnymi rodzicami, uczącymi swoje dziecko odpowiedzialności rozumianej nieco inaczej niż osławione credo przytaczane w sztandarowych przygodach Spider-Mana. Nie można jednak oskarżać ich o nadopiekuńczość, ponieważ specyfika świata, w jakim egzystują, wymusza na nich zachowanie daleko idącej ostrożności. Z kolei ich córka, Annie, to przesympatyczna osóbka – wrażliwa i dzielna dziewczynka, która odziedziczyła najlepsze cechy swoich rodziców. Scena, w której jest pod wrażeniem heroizmu swego ojca, to zaiste magiczna chwila. Jak bardzo marzy mi się regularne czytanie takich komiksów, górujących pod każdym względem od tych, gdzie nieudolność i niezaradność tytułowego bohatera przeplata się z jego szczeniactwem i ignorancją.

Fascynująca, a zarazem bardzo niepokojąca jest rzeczywistość, w której przyszło żyć Parkerom. Na pierwszy rzut oka jest to świat spokojny i harmonijny, taki, gdzie ludzie żyją swoimi codziennymi sprawami, a nie głośno i masowo protestują przeciwko jakiemuś uciskowi. Jednak owa wariacja Nowego Yorku, zdominowanego przez korporację Empire Unlimited, udekorowana jest w wielu miejscach portretami jej szefa, dzierżącego władzę barona – Regenta, którego podobizna niczym orwellowskiego Wielkiego Brata przypomina mieszkańcom, kto tutaj rządzi i decyduje o ich losie. Tego wzroku powinni się zwłaszcza bać ludzie z mocami – dla nich ten świat nie jest wcale przyjemnym miejscem, ponieważ ich ponadludzkie zdolności to wyrok zaczynający się wytropieniem i schwytaniem przez gorliwe służby Regenta, a kończący się śmiercią w męczarniach z powodu przeprowadzanych na żywca zabiegów w laboratorium, w którym pracują pozbawieni moralności naukowcy. Dla podkreślenia nienormalności tego świata w roli funkcjonariuszy strzegących prawa i porządku obsadzono pospolitych super-łotrów, którzy zabiegają o poklask u siedzącego na tronie Regenta. Ten z kolei to podręcznikowy tyran i megaloman, przekonany, że jego zbrodnicze czyny służą ostatecznie większemu dobru, co do którego ma pewnie własną pokrętną definicję. Jeszcze drobna ciekawostka opisująca tutejsze chore realia – zarabianie na zdjęciach, które są skupowane tylko po to, by nigdy i nigdzie nie zostały opublikowane, jeśli ujawniają ekscesy lizusowatych pachołków wysługujących się Regentowi.

Komiks nie pozostawia też bez komentarza dramatycznych wydarzeń z finału pierwszego numeru serii. Mowa tu o świadomym zgładzeniu Venoma przez działającego w afekcie Spider-Mana, który zdecydował się na środki ostateczne, lękając się o bezpieczeństwo swojej rodziny. Silnie ambiwalentne odczucia bohatera wobec tego jakże traumatycznego zdarzenia zostały ujęte w pełną ekspresji i dynamiki sekwencję nocnego koszmaru, który daje świadectwo tego, że nawet po tylu latach podjęta wtedy na gorąco decyzja mocno ciąży na sumieniu Parkera. Nocna reminiscencja stoi w kontrze do zarzutu, że Spider-Man jak gdyby nigdy nic przeszedł do porządku dziennego po akcji zakończonej śmiercią swego zaciekłego wroga. Trzeba też zaznaczyć, że brutalny napad Venoma na dom Parkerów zostawił również ślad w psychice Annie, co jest jednym z pobocznych wątków tego komiksu.

Ilustracje Kuberta znów świecą pełnym blaskiem. Jak nakazują wymogi komiksowej sztuki, koszmarny sen Parkera prezentuje odmienny styl od reszty stron, które trzymają się kanonu z zeszłego numeru. Tym razem naszym oczom oddano do uciechy dwa panele zajmujące całą stronę – pierwszy z nich to prezentacja sylwetki Regenta w sali tronowej, a drugi to introdukcja w całej okazałości miejscowej Sinister Six. O ich wartości bojowej przekonamy się, czytając kolejny numer.

Świetny wizerunek rodziny Parkerów, mądre i zaprawione lekkim humorem dialogi, zbudowany na solidnych, acz wykrzywionych fundamentach świat i znakomite rysunki. Szkoda, że to tylko miniseria, po której jak już wiadomo tytułowy bohater wróci do kawalerskiego, infantylnego życia. Cóż, niech chociaż teraz nacieszę się odmienną wizją jego żywota. 5,5 pajączka.