Po zejściu z ringu Normana Osborna w narożniku naprzeciw Spider-Mana staje kolejny mocny zawodnik – Otto Octavius – i to w zupełnie nowym wcieleniu o wiele mówiącym przydomku Superior Octopus. Żyjący w ciele perfekcyjnego klona i współpracujący z Hydrą, która pomogła zbudować mu nowoczesny kombinezon, geniusz zbrodni zamierza odzyskać swoje dziedzictwo – firmę Parker Industries. Na tej właśnie bazie zbudowano historię, która stanowi część większej całości, bo kontrowersyjnego crossoveru Secret Empire.

Wszystko zaczyna się od wizyty Petera Parkera w Londynie, gdzie próbuje on odrobić straty wizerunkowe, jakie poniosła jego firma w związku ze zbrojną interwencją w Symkarii. I tu podyktowany irytacją apel do twórców – przestańcie robić z głównego bohatera ”dorosłe dziecko”, które musi być prowadzone za rączkę przez Annę Marconi. Na szczęście już podczas samego wywiadu dialogi wchodzą na wyższy poziom, a z ust Parkera padają celne i błyskotliwe riposty.

Po nawiązującym do historii o Osbornie wstępie twórcy dość szybko przechodzą do rzeczy, czyli próby przejęcia Parker Industries przez Hydrę, a mówiąc precyzyjnie, przez Superior Octopusa. Jako osoba o bardzo wysokiej pozycji w hierarchii zbrodniczej organizacji ma on teraz potężne siły i środki, aby zrealizować swoje ambicje. Przekonanie Octaviusa o rychłym zwycięstwie Hydry nabiera tutaj szczególnej dramaturgii, zwłaszcza w konfrontacji z lekceważącym stosunkiem Pająka, który nie ma jeszcze pojęcia, że tym razem za złowieszczym planem terrorystów stoi nie kto inny jak Steve Rogers.

W chronologicznie pierwszym starciu Spider-Mana z nowym wcieleniem Doc Ocka w oczy rzuca się konwencja, która klasyczne mordobicie poprzedza próbą pokojowego rozstrzygnięcia sporu. Z obu stron padają propozycje w duchu ”pojednania” i choć z góry wiadomo, że nie mogą być one wcielone w życie, podkreślają jednak wyjątkowe relacje tych postaci, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę fakt, że Doc Ock pomieszkiwał przecież dosyć długo w ciele Człowieka-Pająka.

Wydarzenia w londyńskiej siedzibie Parker Industries uzmysławiają jeszcze jedno – koncern Parkera to kolos na glinianych nogach i im szybciej Peter, którego biznesowe sukcesy okazały się bajeczką, zakończy swoje urzędowanie na stanowisku prezesa, tym lepiej. Niewykluczone, że to już przesądzone, czego zwiastunem może być mistyfikacja mająca na celu obarczenie PI winą za całkowitą izolację Manhattanu. Notabene, brawa za twórcze rozwinięcie pomysłu z głównej linii crossoveru.

Niektórzy czytelnicy mogą być rozczarowani, że czystej walce nie poświęcono zbyt wiele miejsca, ale od samego początku z uwagi na crossoverowy kontekst w tej konfrontacji chodziło jednak o coś innego. Swoją drogą, zaskakujące, że Spider-Man tak błyskawicznie doszedł do momentu, gdy był już bliski rozłożenia przeciwnika na łopatki. Nie taki Superior jak go malują? Oby pod tym względem było lepiej w kolejnym numerze. Tym bardziej, że w wykonaniu Stuarta Immonena nowy Dr Octopus prezentuje się kapitalnie!