6 tom Amazing Spider-Mana przywitał czytelników przygód Spider-Mana naprawdę ogromnymi zmianami w status quo tytułowego superbohatera. Przez wielu (w tym niżej podpisanego) zostały one jednak przyjęte bardzo chłodno. Świętowanie przypadających na ten rok 60. urodzin Człowieka-Pająka przebiega niestety w ponurych klimatach, z poczuciem rozczarowania, a nawet zniesmaczenia podejściem wydawnictwa Marvel do rozwoju swojej flagowej postaci. Drugi numer zrestartowanej serii jest o tyle lepszy od premierowego, że nie dotyka tych najbardziej drażniących kwestii, skupiając się głównie na wątku nowej wojny gangów.

Komiks rozpoczyna się od niespodziewanej wizyty, bo od przyjścia… Normana Osborna do mieszkania Petera Parkera. Wychodzi na to, że w ciągu tych 6 miesięcy, które zrujnowały życie osobiste Spider-Mana, panowie nawiązali ze sobą kumpelskie relacje. Dla wielu zapewne będzie szokiem to, że ta dwójka w ogóle utrzymuje ze sobą jakikolwiek kontakt, bo mowa tu przecież o bohaterze i jego arcywrogu, który wyrządził mu tyle zła. Trzeba jednak pamiętać, że Osborn przeszedł za sprawą magii duchowe oczyszczenie i jest teraz, a przynajmniej tak się wydaje, dobrym człowiekiem. Wątek ich długotrwałej współpracy ma jakiś tam potencjał i wnosi powiew świeżości, lecz trzeba poprowadzić go mądrze, aby nie wywołać niesmaku u fanów.

Dalsza część komiksu to już taki typowy „akcyjniak” w mafijnym wydaniu, w którym śledzi się przygotowania tego dobrego i tego złego do spotkania twarzą w twarz, aż do finałowej konfrontacji. Poszukiwania Tombstone’a przez Spider-Mana (tu ciekawym zwrotem akcji jest reakcja na jego wejście jednego z członków śledzonego gangu) toczą się równolegle z radykalną przemianą Tombstone’a, który, aby od razu pokazać towarzystwu, kto tu rządzi, przeistacza się z przestępcy pod krawatem w brutalnego gangusa.

To pocieszające, a zarazem zasmucające, że najmocniejszym punktem pierwszego aktu kolejnego tomu TASM jest ewolucja głównego antagonisty. Widzimy, jak Tombstone odprawia córkę, aby nie była świadkiem jego bestialskiego oblicza (świetnie napisana scena rozmowy między nimi znakomicie oddaje grozę metamorfozy Lincolna), własnoręcznie ostrzy sobie zęby domowymi narzędziami, krwawo rozprawia się z gangiem czołowego handlarza bronią i postanawia dać Spider-Manowi nauczkę, którą zapamięta na długo.

Wieńczący numer pojedynek, choć krótki, idealnie obrazuje „nowy” image Tombstone’a, oparty nie tylko na sile i przemocy, ale także podstępie i przebiegłości. Wprawdzie wydawałoby się, że Spider-Man powinien lepiej znieść spartańskie warunki tego starcia, ale w imię konwencji da się to wybaczyć, zwłaszcza w połączeniu ze świetnymi rysunkami Johna Romity. Na boksującego i obrywającego Spider-Mana w jego wykonaniu zawsze patrzy się z przyjemnością, nie kryjąc podziwu dla amerykańskiej sztuki komiksowej.

Byłyby 4 pajączki, jednak ocena końcowa musi zostać obniżona o jeden punkt. Za co? Za ordynarne kłamstwo redaktorów serii. Wystarczy spojrzeć na okładkę i przeczytać zapowiedź tego komiksu („Koniec najlepszej pary komiksowej? Nie uwierzycie, co się dzieje w tym tomie Amazing Spider-Mana”), by zrozumieć ów zarzut. Nie ma co się oszukiwać, że przekaz skonstruowano tak, by ktoś, kto sięgał po ten numer, spodziewał się treści skupiającej się na relacjach Petera & MJ i powodach ich rozstania. Jeśli już, ta okładka pasowałaby lepiej do pierwszego numeru, ale byłaby to kiepska zagrywka marketingowa. Tak jak ta.