Owa historia podoba mi się ze względu na jej inność. Jest to oczywiście kolejna misja Pająka, lecz tym razem w nieco innej formie. Dzięki tej historii Bendis przedstawia czytelnikom bardziej prywatne życie Petera, niż jego walkę z przestępczością. Wreszcie zobaczyłem głównego bohatera przy książkach, gdzie jest teoretycznie jego właściwe miejsce. Bardzo miło się czyta sceny, gdy MJ promienieje z radości przez swojego chłopaka – nawet śpiewa do telewizora: „mój chłopak zaraz skopie ci tyłek”.

W komiksie dominują sceny przewrotne, z dozą humoru, gdyż w końcu Spider-Manowi nie udaje się zdążyć na pojedynek. Oprócz scen z życia Parkera cieszy mnie obecność członka Ultimates – Iron Mana. Nowy York obfituje przecież w superherosów (wybaczcie, ale nie znoszę określenia „superbohaterowie”, uważam, że winno się nazwę „superhero” trochę inaczej tłumaczyć), toteż na miejscu zbrodni powinien pojawiać się nie tylko Spider-Man. Inna sprawa, że to właśnie Fury musi mieć wszystko pod kontrolą i w przypadku ataku kogoś bardzo groźnego powinni się pojawiać agenci S.H.I.E.L.D. lub Ultimates.

Jeśli chodzi o rysunki to, gdy zobaczyłem kadr z Rhino miotającym samochodami, to padłem na kolana i zacząłem dziękować Bogu za takiego rysownika jak Bagley (w tym rysunku brakuje mi tylko onomatopei, ale kurczę, to i tak nie odbiera jemu klasy!). Na kolejnych stronach komiksu Mark robi po prostu swoje: rysunki są jak zwykle przejrzyste, poprawne, miłe dla oka i dokładne.

Podsumowując, jest to dobry issue, ciekawy i w miarę inny niż pozostałe, ale brakuje mu jeszcze trochę do doskonałości.