Reaktywacja najdłuższej serii komiksowej o Spider-Manie nie zaczęła się zbyt fortunnie. Drastyczny regres tytułowej postaci i jej pozostawiająca wiele do życzenia charakterystyka musiały zaboleć wieloletnich fanów Pająka, do których zalicza się niżej podpisany. Na szczęście ostatni rozdział pierwszej rozgrywającej się w nowych realiach historii przynosi oczekiwaną poprawę. Tego komiksu ideałem na pewno nie można nazwać, ale obiecująca obsada drugoplanowa, całkiem zgrabna intryga i udany team-up w wykonaniu pary superbohaterów czynią z niego niezłą lekturę.

Motyw przewodni stanowi oczywiście nowa praca Petera Parkera w starym środowisku – redakcji ”Daily Bugle”. Nie chodzi jednak o powrót do roli fotografa, tylko o zatrudnienie na stanowisku redaktora gazetowego dodatku o nauce. Pomysł genialny w swej prostocie, o wiele bardziej przyziemny (przystępny dla czytelnika) niż księżycowy koncept prezesa-miliardera, a poza tym otwierający pole na twórcze wykorzystanie jednego z najmocniejszych atutów głównego bohatera, jakim jest duża wiedza naukowa.

Powierzenie Parkerowi obowiązków związanych z wyszukiwaniem tematów naukowych i redagowaniem cotygodniowej wkładki do gazety może skierować fabułę komiksu na 2 tory. Po pierwsze, na regularne wizyty w zbyt długo pomijanym miejscu, czyli siedzibie ”Daily Bugle” (tylko niech scenarzysta nie pójdzie w kierunku z pierwszej części tej historii i nie zmieni nieodwracalnie poczciwego Robbiego w wrednego typa). Po drugie, na rozwój relacji z zupełnie nowymi postaciami tj. dziennikarzami z zespołu Parkera.

Niestety już na samym początku projektowania drugoplanowej obsady popełniono faux pas. Mowa o postaci reporterki Rublyn Bato, którą przedstawiono w niesympatycznym świetle. Co można powiedzieć o osobie, która nowo poznanemu szefowi robi z satysfakcją kpiącą z niego fotkę jako tapetę na pulpit telefonu? Jak ocenić zachowanie kogoś, kto swojemu przełożonemu insynuuje nieudacznictwo i wprost wytyka, że dostał pracę po znajomości (ok, akurat jest w tym sporo prawdy, ale przecież tak podwładny nie zwraca się przy przywitaniu się z szefem!)? Albo pozwala sobie na komentowanie jego związku, dziwiąc się, że kobieta jak z żurnala chodzi z nim? Niestety istnieje obawa, że scenarzysta będzie obrzydzał nam inne osoby tylko po to, aby przedstawić Parkera jako ofiarę losu, w czym niestety od dłuższego czasu się lubuje.

Poza tym mankamentem nie ma się raczej do czego przyczepić w tym komiksie. Afera w Humanitech Robotics Inc., jak na jednorazowy przerywnik od intryg rozciągniętych na kilka numerów, wyszła nieźle: świetny zabieg z odwróceniem ról (tym razem to super-złoczyńca okazał się ofiarą wymagającą ratunku) w połączeniu z zaskakującym twistem co do tożsamości nieszczęśnika (jak piasek, to nie tylko Sandman!). Również wspólna ”zabawa” Spider-Mana i Mockingbird w detektywa miała w sobie urok, jednak ich związek uczuciowy jakoś nie porywa (czy tutaj w ogóle możemy mówić o prawdziwej miłości – raczej nie, bo został wykreowany w drodze rewolucji, a nie ewolucji, więc nie ma co wróżyć mu długiego żywota). Co do chciwego Zynna z dewizą ”cel uświęca środki” w głowie, to nie miałbym nic przeciwko, aby zobaczyć go w jeszcze innej aferze. Aha, Humanitrons, pomijając ich ”wnętrze”, wyglądały na naprawdę sympatyczne robociki.