Po numerze specjalnym minicrossover opowiadający o powrocie czarnego kostiumu do życia Spider-Mana przenosi się na łamy flagowej serii o Pająku i odtąd będzie skakał między nią a równocześnie wydawanym Venomem do momentu, aż znajdzie swój finał w drugim wydanym specjalnie na tę okoliczność komiksie. Czy niniejszy odcinek zaspokoi oczekiwania wielbicieli pochodzącego z kosmosu czarnego kostiumu?

Fakt, czyta się ten rozdział lekko i szybko, jak zresztą większość historii z Venomem i jego krewniakami, w których dominują sceny walki i zwroty akcji kreowane przez coraz bardziej niesamowite możliwości żywych kostiumów. Tu jednak nie wykorzystano okazji do rozkręcenia takiego starcia, choć ta była idealna, skoro Eddie Brock niedawno odzyskał swój inteligentny strój. Ponieważ właśnie ograbiono go z tego skarbu, czytelnicy, którym smaku narobiła okładka, mogą poczuć się oszukani. Na szczęście kolejna symbioza to raczej tylko kwestia czasu i to niedługiego.

Na pocieszenie pozostaje rozróba, jaką urządza w klubie Black Cat dążący do przejęcia władzy w półświatku Maniac, który ma z kocią ”matką chrzestną” wcale nie tak dawne rachunki do wyrównania. Notoryczne plucie przez jego ludzi w twarz przeciwników materią z symbiontu Manii (nie jest to zbyt lotny pomysł, szczerze mówiąc) skutkuje tym, że kolejni super-łotrzy z gangu Felicii Hardy masowo przechodzą na jego stronę. Najlepszym i najbardziej widowiskowym efektem tego ”werbunku” jest powrót Mac Gargana do noszenia w pełnej okazałości żywego kostiumu, czyli odrodzenie Scorpiona i Venoma w jednym.

Komentarza wymagają jeszcze interakcje na linii Spider-Man i Anti-Venom. To akurat mocniejszy punkt tego komiksu – nie zabrakło zabawnych kwestii dialogowych, zwłaszcza gdy toczył się między superbohaterami spór o to, co począć z symbiontem Venoma. Obcego obsadzono tu w roli takiego bezradnego dziecka, które dla jednej strony (Thompson) jest uroczym pupilem, którego trzeba rozpieszczać, a dla drugiej (Parker) paskudnym łobuzem, którego należy jak najszybciej unicestwić.

Podsumowując, komiks nie porywa, można powiedzieć, że to taki typowy średniak, który nie przynosi rewolucji w świecie Venoma, ale z końcową oceną całej historii trzeba poczekać na dalszy rozwój wypadków. Aha, kto ciekaw, o co chodzi ze śledzącym Betty Brant stalkerem, będzie musiał sobie zajrzeć do najbliższego rocznika Amazinga. Reklama dźwignią handlu, prawda? 3,5 pajączka.