Marvel mocno pompował ten projekt, dbając o to, aby było o nim głośno w mediach cyfrowych i serwisach społecznościowych. Przed jego oficjalnym ogłoszeniem wydawnictwo podgrzewało atmosferę wpisami z licznikiem odmierzającym dni do jego zapowiedzi, twierdząc, że będzie to prawdziwa bomba dla fanów.

Kiedy projekt okazał się miniserią ze scenariuszem pisanym przez reżysera J.J. Abramsa i jego syna Henry’ego, ze strony niżej podpisanego pojawił się lekki zawód. Fakt, nazwisko znane w Hollywood, ale pogłoski o przełomie przesadzone. W głowie zaświtała też myśl – czemu ekscytować się tym, że Marvel ściągnął filmowca, a ten wciągnął jeszcze swojego syna, mającego zerowe doświadczenie w branży komiksowej, co rodzi podejrzenie o nepotyzm? Ale fabuła zapowiadała się obiecująco – team-up Spider-Mana i Mary Jane oraz debiut przerażającego złoczyńcy.

Co z tego wyszło? WIELKIE OSZUSTWO. Nie ma żadnej wspólnej przygody Spider-Mana i Mary Jane, ponieważ ukochana Parkera znika już z tej historii po kilku pierwszych stronach komiksu i to w mało oryginalnym stylu, bo metodą na Gwen Stacy. O świadomym wprowadzeniu czytelników w błąd świadczy fakt, że również zapowiedzi dwóch kolejnych numerów tej miniserii podtrzymują narrację, że historia opowiada o walce Spider-Mana i MJ z nowym złoczyńcą, który z nieznanych powodów ich sobie upatrzył. Oczywiście jest jakaś furtka na powrót Mary Jane Watson-Parker, ale to ordynarne kłamstwo boli.

Na kolejnych stronach poznajemy Bena Parkera… syna Petera i Mary Jane. Wtedy wychodzi na jaw, że to on jest głównym bohaterem tej opowieści, z wiadomych względów mającym i zadatki i warunki na superherosa. Można już przyjąć za pewnik, że ewolucja dotkniętego rodzinną tragedią i niegodzącego się na zło świata chłopca w kolejnego kierującego się poczuciem odpowiedzialności Spider-Mana będzie motywem przewodnim komiksu Abramsów. Czyli taka powtórka z rozrywki.

Na razie wydaje się, że marketingową wydmuszką okazał się też Cadaverous. Przed premierą komiksu malowano go w barwach straszliwego złoczyńcy, który stworzy tak wielkie zagrożenie, z jakim Spider-Man jeszcze się nigdy nie zetknął. Owszem, nowy czarny charakter na starcie uderzył Pająka prosto w serce, ale ani designem, ani supermocami nie zachwycił niżej podpisanego.

W materiałach promocyjnych Cadaverous zapowiadał się na jakiegoś upiora czy demona, a stał się jakąś hybrydą istoty żywej (człowieka?) i maszyny (przypomina Durge’a z „Gwiezdnych Wojen”) z armią żołnierzy-dronów. Takiemu Kindredowi z The Amazing Spider-Man nie dorasta do pięt. Miał być mocarzem nie z tej ziemi, a został zakulisowo (sic!) pokonany przez Spider-Mana i musiał jak szczur zejść do podziemia. Przynajmniej otacza go mgła tajemnicy, więc może jeszcze się rozkręci, ale mało prawdopodobne, by rozwinął się w złoczyńcę wielkiego na miarę np. Morluna.

Najgorszym odkryciem jest to, że akcja komiksu rozgrywa się tak naprawdę w alternatywnym uniwersum. We wszystkich zapowiedziach nie było mowy o tym, że projekt Abramsów nie dotyczy Earth-616. Wręcz stwarzano wrażenie, że będzie on miał duży wpływ na relacje Petera i Mary Jane, które obecnie znajdują się na świeczniku w głównym uniwersum. Ogólnie koncepcja, choć bazująca na wypróbowanych już w Spider-Girl czy The Amazing Spider-Man: Renew The Vows motywach, jest w miarę ok – Spider-Man i MJ są małżeństwem i mają syna, który potem idzie w ślady ojca. Pewne informacje można było zataić, ale trzeba było od początku uczciwie mówić, że to historia ALTERNATYWNA!

Powiedzmy, że te wszystkie oszustwa i niedomówienia można by było jeszcze wybaczyć. Natomiast niewybaczalną rzeczą jest przyjęta przez scenarzystów charakterystyka Petera Parkera. W tym komiksie jest on człowiekiem, który po wielkiej stracie w rodzinie zamiast skupić się na synu, odsuwa się od niego i zostawia go pod opieką leciwej ciotki (czy ta kobieta jest Robocopem, że mimo wieku ma w sobie tyle energii?), rzucając się w wir pracy jako wyjeżdżający często za granicę fotoreporter. Co można myśleć o ojcu, który tak postępuje wobec dziecka niemającego już matki i to jeszcze zabranej w tak tragicznych okolicznościach? Tym bardziej że Peter Parker sam na własnej skórze doświadczył sieroctwa! Nawet w alternatywnym uniwersum żaden twórca na takie świętokradztwo nie powinien się ważyć.

Gdyby wydawnictwo i twórcy komiksu przy okazji zapowiedzi szczerze opowiadali o swoim projekcie, a nie na siłę kreowali rzekomo rewolucyjny produkt, to prawdopodobnie jego ocena nie byłaby tak surowa. Fabułę, choć zbyt odkrywcza nie jest, można by było przełknąć z wyjątkiem tragicznego wizerunku Parkera jako ojca. Ten komiks stanowi dowód, jakie cuda potrafi zdziałać współczesny marketing, a zarazem ostrzeżenie dla konsumentów – do wszystkich rewelacji należy podchodzić z dużą dozą sceptycyzmu. Może kolejne numery zmienią coś w ocenie całości, ale za zrobienie czytelników w balona należą się 2 pajączki.