Niniejszy komiks stanowi środek akcji pierwszej z pajęczej historii pod szyldem Marvel Legacy, inicjatywy, która wznowiła starą numerację wielu serii komiksowych, zapowiadając powrót do korzeni. Poprzedniej części niżej podpisany nie mógł zdzierżyć, z kolejnym rozdziałem jest nieco lepiej, ale to ”nieco” nie oznacza wcale, że czas otwierać szampana – nadal tytułowy bohater tak mocno działa czytelnikowi na nerwy, że aż chciałoby się go wytargać za ucho.

Skąd ten gniew? Znowu zachowanie Petera wobec Harry’ego woła o pomstę do nieba i aż dziw bierze, że Osborn, o pardon, Lyman, tak długo wytrzymał w roli menadżera, który odwala za byłego ”prezesa” całą niewdzięczną robotę. Na to nakłada się jeszcze bezsensowna walka Spider-Mana i Human Torcha – tego typu rozróby dało się usprawiedliwić, gdy obaj byli nastolatkami z burzą hormonów, ale teraz skala prezentowanego przez nich infantylizmu po prostu poraża. Najlepiej podsumował to Clash, który powiedział o nich krótko i zwięźle ”idioci”. Nic dodać, nic ująć.

Konflikt Spidey-Torch każe też postawić pytanie – skoro Parker obiecał przyjacielowi, że zaopiekuje się dawną siedzibą Fantastic Four, to nie mógł, gdy tylko wypłynął pomysł jej sprzedaży, zadzwonić do Storma, aby zawczasu rozbroić tę minę? A nie, rzeczywiście nie mógł, bo przecież wolał wylegiwać się całymi dniami na kanapie. Nie należy zapominać, że Spider-Man, którego przygody obecnie śledzimy na łamach Amazinga, od trudnych ludzkich problemów zazwyczaj ucieka, zamiast stawić im czoła.

Komiks nadawałby się tylko do wyrzucenia, gdyby nie występ Clasha, który znalazł dla siebie oryginalną na rynku super-łotrów niszę (złodziej z sercem Janosika) oraz wyśmienite rysunki (szkoda, że walka Spidey-Torch-Clash taka krótka). No i końcowa scena z Robertsonem, którego propozycja (a raczej scenarzystów, którzy włożyli w usta tej postaci owe słowa) brzmi rzeczywiście ciekawie. Peter jako dziennikarz naukowy? Super, tylko czemu nie można pozbyć się wrażenia, że główny bohater i tak wszystko na końcu schrzani?