Bury the Ledes
Kilka tygodni wcześniej. Enforcers, klony wyhodowane przez Jackala, spotykają się z gangsterem o przydomku Underboss. Ostrzegają go, że klon Neda Leedsa, zanim umarł, zadzwonił do wdowy po nim i wspomniał jej o ”Blood Creek”. Zaniepokojony rozmówca każe zbirom mieć na oku Betty Brant.

Dzisiaj, East Village. Betty wraz z Peterem odwiedza Madame Zorę, aby nawiązać kontakt z ”duchem” Neda. Wróżka wyprasza ich jednak z powodu sceptycyzmu Parkera, który nie może wyznać Betty, że dzwonił do niej klon jej zmarłego męża. Kiedy mężczyzna dostrzega śledzącą ich postać, zostawia przyjaciółkę i w stroju Człowieka-Pająka rusza w pościg. Nieznajomy rozpływa się jednak w powietrzu.

Z rana Betty spotyka się z Glorią Grant w parku przy ratuszu, gdzie kiedyś jadała lunch z mężem. Gdy wspomina jej o ostatnich słowach Neda, ta tłumaczy, że Blood Creek to miejsce bitwy z czasów rewolucji amerykańskiej, którą upamiętnia posąg tuż obok nich. Sprawdzając archiwalne materiały Neda w redakcji, Betty natyka się na dane jego informatora w sprawie Blood Creek, Peter zaś odkrywa, że ktoś wymazuje z internetu wzmianki o tej bitwie. Robertson sugeruje, by wspólnie przeprowadzili śledztwo w tej zagadkowej sprawie. Na wszelki wypadek Parker podrzuca Brant pajęczy nadajnik.

Reporterzy ”Daily Bugle” docierają na kampus Empire State University, gdzie ma z nimi porozmawiać Dr. Wayne Childs, informator Leedsa. Kiedy Peter zostaje zatrzymany przez ochroniarkę uczelni, która straciła emeryturę, inwestując w jego firmę, Brant dowiaduje się od Childsa, że źródła o Bitwie nad Blood Creek są tylko cyfrowe. Profesor stawia więc tezę, że ktoś wymyślił to wydarzenie. Rozmowę przerywa wejście Enforcers, którzy uprowadzają dziennikarkę i historyka. Parker, interweniując jako Spider-Man, odbija Betty, natomiast zbiry zabierają dr. Childsa i znikają jak kamfora.

Kontynuując śledztwo, Brant i Pająk, którego rzekomo poprosił o pomoc w tej sprawie Parker, udają się do ratusza. Gloria wpuszcza ich do archiwum. Betty znajduje dokument, z którego wynika, że postawienie posągu Blood Creek kosztowało fortunę, co pachnie finansowym skandalem. Dzięki czujnikom burmistrz Wilson Fisk odkrywa, że ktoś bada tę sprawę i posyła do archiwum ochroniarzy. Spider-Man wychodzi im naprzeciw, aby Betty mogła się ulotnić. Reporterkę zaczepia Mr. Prescott, śledzący ją od pewnego czasu kolejny informator Leedsa. Nieznajomy oferuje jej pomoc w ucieczce przez sekretny właz w podłodze. W ukrytych tunelach miasta tłumaczy, że jako miejski wykonawca nie tylko zna ten labirynt, ale też prawdę o Blood Creek. Wyjawia, że posąg to tak naprawdę bomba skonstruowana z rzadkiego metalu, trytu, dlatego ukrywa się przed ludźmi, którzy chcą to zatuszować. Oboje wpadają jednak w pułapkę Enforcers.

Brant i Prescott dołączają do Childsa jako więźniowie Underbossa, który przedstawia się jako Ernesto Karnelli, lider Undermob, tajnego stowarzyszenia Maggii. Okazuje się, że postawił posąg-bombę (swoją podobiznę z czasów młodości), aby móc wysadzić ratusz i gmach sądu, gdyby te instytucje zaczęły zagrażać jego interesom. Tłumaczy, że przez śledztwo Brant będzie musiał teraz to uczynić. Z detonatorem w ręku odjeżdża wraz z Enforcers ukrytym pociągiem, wysyłając uprzednio swojego wiernego powiernika Renaldo z tajną misją. Krzycząc i prosząc o wsparcie ducha Neda, dziennikarka przywołuje Spider-Mana, który z hukiem wpada przez ścianę.

Chcąc zapobiec tragedii, Pająk, który wszystko słyszał dzięki umieszczonemu na ubraniu Betty nadajnikowi z podsłuchem, rusza za pociągiem. Po wyjściu na powierzchnię Childs pędzi do ratusza, Prescott do sądu, zaś Brant wraca pod posąg, aby ewakuować ludzi. Kiedy Pająk pokonuje Enforcers i odbiera Ernesto detonator – przy wsparciu Montany, któremu nie spodobał się samobójczy pomysł odpalenia przez Underbossa znajdującej się w ich zasięgu bomby – Betty we współpracy z koczującym pod posągiem bezdomnym powstrzymuje Renaldo przed ręcznym odpaleniem ładunku ukrytego w piedestale Blood Creek.

Później. Brant pisze tekst na pierwszą stronę ”Daily Bugle”, który podpisuje również imieniem swojego zmarłego męża. Underboss i Enforcers trafiają do aresztu. Na polecenie Fiska niebezpieczny pomnik zostaje zabrany sprzed ratusza. Childs i Prescott zaczynają organizować wycieczki po podziemnym Nowym Yorku, zanim sekretne tunele zostaną na zawsze zamknięte.

W porze lunchu Betty spotyka się z Peterem i Glorią koło ratusza, gdzie w miejsce pomnika Blood Creek postawiono płytkę pamięci na cześć Leedsa. Brant jest przekonana, że jej mąż, gdzieś tam w zaświatach, wie, że pomógł ocalić miasto. Kiedy to mówi, mija ich bezdomny, którego wcześnie spotkała. Mężczyzna wyrzuca przebranie do kosza. Jest nim klon Neda Leedsa, który odchodzi z uśmiechem na ustach.

Scenariusz: Dan Slott
Rysunki: Cory Smith
Tusz: Terry Pallot
Kolory: Brian Reber
Litery: Joe Caramagna

Spider-Sense and Sensibility
Peter Parker rozmyśla nad swoim pajęczym zmysłem, który choć ratuje mu w wielu sytuacjach życie, bywa upierdliwy, zwłaszcza gdy ”dzwoni” przed dzwonkiem normalnego budzika. Po przyjściu do pracy z bólem głowy spowodowanym nieustanną aktywnością tego zmysłu spotyka ciotkę May, która przyszła odnowić subskrypcję ”Daily Bugle”. Robbie Robertson wysyła go z pilnym zleceniem do laboratorium Stark Industries, po czym dzwoni do kogoś, aby donieść, że Parker nic nie podejrzewa. W drodze Peter omija wiele typowych dla nowojorskiej metropolii ”zagrożeń”.

Po dotarciu na miejsce, które z powodu zgromadzonych groźnych przedmiotów mocno pobudza pajęczy zmysł, Parker spotyka Mary Jane, która bardzo chętnie pokazuje mu Projekt X-47 związany z niebezpieczną substancją o cechach pandemicznego wirusa i bomby. Narastający ból głowy sprawia, że Peter przerywa to spotkanie. Kiedy MJ dzwoni do kogoś, mówiąc, że wszystko idzie zgodnie z planem, Parker udaje się na lunch z May. W restauracji ostrzega ją przed nieświeżą krewetką. W tym czasie kobieta odbiera od kogoś telefon. Razem idą do ”Daily Bugle”, gdzie May ponoć zostawiła swój szalik.

Na miejscu okazuje się, że bliscy i przyjaciele zorganizowali dla Parkera przyjęcie urodzinowe. Peter, choć bardzo im wdzięczny, oznajmia, że musi coś szybko zrobić z tym uciążliwym bólem głowy. Po powrocie do domu zasypia jak kamień na długo przed dzwonkiem budzika.

Scenariusz: David Hein
Rysunki: Marcus To
Tusz: Marcus To
Kolory: Ian Herring
Litery: Joe Caramagna