Po bardzo średnio udanej historii z Dr. Strangem scenarzysta Brian Michael Bendis daje czytelnikom to, na czym zna się najlepiej, czyli historię w kilku aktach. Ten numer to typowy bendisowski prolog, więc już na wejście ma u mnie 4 pajączki.

Czasy ugryzienia przez pająka świetnie poszerzone o historię związku Mary Jane z Harrym. Równie świetny motyw „wiecznego głodu” Petera – fakt, jak się skacze po dachach, tudzież śmiga na pajęczynach przez pół dnia, to można zgłodnieć. I bardzo dobrze, że ktoś wreszcie zwrócił na to uwagę.

Kolejna sprawa (gorsza dla Parkera, lepsza dla czytelników) to postępująca obsesja na punkcie bezpieczeństwa bliskich, na co słusznie zwróciła uwagę MJ. Oczywiście w przypadku Harry’ego obawy Petera są jak najbardziej uzasadnione, ale znając charaktery obojga, będzie kłótnia. Późniejsze rozważania Petera (dot. historii przedstawionej w Ultimate Six) również działają na korzyść tego numeru.

Co najciekawsze – komiks nie zdaje się szybko kończyć, mimo że tak na dobrą sprawę wnosi jedynie powrót Harry’ego. A zakończenie naprawdę zwala z nóg. Jedyny mankament tego numeru to koleś, z którym walczy Spidey w podejrzanym laboratorium Roxxon. Jakiś taki standardowy mi się wydaje… ale zważywszy, że reszty znanych wrogów nie było sensu w to mieszać – przeżyję.