Komiks rozpoczyna się flashbackiem z poprzedniego numeru. Tym razem śledzimy akcje z punktu widzenia Nicka Fury’ego. W porównaniu do innych komiksów z normalnego uniwersum, tudzież filmami, helikoptery bojowe S.H.I.E.L.D. nie są mięsem armatnim. Bendis wyposażył je w „na każdą okoliczność” pole plazmowe.

Naiwnym motywem wydaje się fakt, że taksówkarz tak wesoło, ochoczo i za darmo pomaga Pająkowi. No nie ukrywajmy, ale scenarzysta szybko chciał się pozbyć Mary Jane i poszedł po prostu na łatwiznę.

Ten komiks to w zasadzie jedna wielka jatka. Rozpoczyna się bitwą na moście między Green Goblinem a Spider-Manem, a kończy w domu Osborna. Zeszyt, pomimo że jest tak naprawdę tylko wprowadzeniem do final battle w następnym numerze, to jednak zawiera ważne wydarzenie – w tym numerze Harry Osborn dowiaduje się (ponownie), że jego tata jest Green Goblinem.

Bendis zmienił też konwencję głównego wroga Pająka. Goblin stał się byczkiem pokroju Hulka, Rhino czy też Abomination. Nie jest to zły patent, gdyż dodaje to odrobinę powagi Osbornowi. Myślę jednak, że wszyscy czytelnicy Spider-Mana przyzwyczaili się bardziej do wizerunku goblina-psychola, a nie goblina-demona stylizowanego na psychola. Nie jest to zły pomysł, ale uważnie będziemy śledzić, w jaki sposób Bendis rozwinie tę postać.