Scenarzysta Dan Slott już powoli pakuje walizki, Na przykładzie tego numeru widać, że oczyszcza przedpole swojemu następcy, zamykając wymyślone przez siebie wątki i – co ciekawe, lecz niestety z mizernym skutkiem – również te niedokończone przez swoich zacnych poprzedników.

Komiks przedstawia pierwsze spotkanie Spider-Mana z Lokim w roli Sorcerer Supreme. Tak, okładka nie kłamie – słynny bóg oszustwa zastąpił Dr. Strange’a na tym prestiżowym stanowisku. Jak do tego doszło? Na stronie omawiającej ten transfer władzy wymieniono źródło, skąd można zaczerpnąć wiedzy na ten temat. Dla wieloletniego czytelnika Marvela mocne zakotwiczenie komiksu w kanonie to zawsze cenny atut, ponieważ tworzy wrażenie obcowania z jednym spójnym uniwersum.

W historii, w której magia gra pierwsze skrzypce, autor decyduje się na odważny krok, czyli nawiązanie do wielce kontrowersyjnego One More Day, który wymazał z kart historii ślub, a co za tym idzie małżeństwo Spider-Mana. Chyba po raz pierwszy pada potwierdzenie, że tytułowy bohater ma, wprawdzie bardzo mgliste, ale jednak, wspomnienia o tej skandalicznej umowie, która tak wiele go kosztowała. Nie łudźcie się jednak, że scenarzyście starczyło odwagi, by pójść o krok dalej.

Nie ma mowy o żadnym odkręcaniu tamtego niesławnego dealu z diabłem. Gorycz smakuje podwójnie, ponieważ jednocześnie pogrzebano kolejną szansę na przywrócenie dawnego status quo. Tym komiksem Slott odgrzebuje bowiem zapomniany i niedokończony wątek przysługi, jaką Spider-Manowi wisiał Loki z czasów słynnego Straczynskiego (the Amazing Spider-Man #504). Niestety idealna wręcz okazja zostaje zmarnowana. Ok, w porządku, została ona wykorzystana do ocalenia ludzkiego życia, więc bohater zachował się szlachetnie i postąpił, jak należy. Gdy jednak ten opis sytuacji zostanie uzupełniony o wzmiankę, że do całej tragedii doprowadził swoją nieostrożnością, wtedy oskarżenia o marnotrawstwo wydają się być jak najbardziej na miejscu, a gniew na niego i na scenarzystę – uzasadniony.

Poza tym trudno kupić całą tą mistyfikację Lokiego, która miała na celu pozbycie się długu u Spider-Mana w sprytny, czyli wygodny dla zadłużonego sposób. Akurat tak wszystko ustawiono, że Pająk zbił tę nieszczęsną urnę. Najgorsza jest jednak świadomość, że summa summarum ten komiks to triumf Lokiego, a porażka Spider-Mana, który dał się zmanipulować. Wcześniej wycyckał go Mephisto, teraz wykołował go Loki. Tylko pogratulować. Co więcej, klęskę zaliczył też na polu uczuciowym – jego związek z Mockingbird rozpadł się, lecz to było akurat do przewidzenia, bo od samego początku ta relacja wyglądała tak, jakby tworzono ją po to, aby można było zaszpanować gorącym romansem Spider-Mana na okładce.

Recenzji tej nie wypada zakończyć bez poruszenia tematu Normana Osborna. To tutaj największy wróg Spider-Mana już stawia krok skutkujący fuzją z symbiontem Carnage’a. Z monologu złoczyńcy można wyczytać jego motywacje – jako że czerwony kostium to wcielenie czystego szaleństwa, nadaje się idealnie do przebudzenia szalonego Goblina w duszy Osborna (na oko, i bez swojego alter ego facet jest zdrowo stuknięty, ale mniejsza z tym). Sęk w tym, że Carnage to Carnage i jedyne szaleństwo, jakie może zaoferować nosicielowi w spadku po Cletusie Kasadym, to swoją własną ludobójczą filozofię, o czym Osborn w okamgnieniu boleśnie się przekonuje. Tylko dziw bierze, że taki geniusz zła mógł pomyśleć inaczej i był nieświadomy ryzyka, które w sumie tajemnicą nigdy nie było. 2,5 pajączka.