Trzeci rozdział Łowów ma miejsce w drugiej, głównej serii z Pająkiem.

Kraven szaleje na ulicach w kostiumie Spider-Mana niszcząc mu reputację. Brutalnie rozprawia się z przestępcami i zabija bez wahania, a jak dobrze wiemy, to nie jest w stylu Spider-Mana. W dodatku zapolował na Vermina. I to jest kolejny, świetny pomysł. Łowca i jego zdobycz. Walka jest brutalna i ostatecznie to Kraven jest górą. Zabiera ze sobą pokonanego. Czy wypcha go i powiesi na ścianę?

Mary Jane właściwie nie wiadomo po co udaje się do Robertsona. Taki zapychacz stron. Scena nikomu nie potrzebna. Do tego całą sytuację umieszcza w ramach czasowych. MJ twierdzi, że Pająka nie ma kilka tygodni. I tu mi coś nie pasuje. Otóż powietrza w trumnie przysypanej ziemią jest ograniczona ilość. A zatem, jeśli pochowano Pająka żywcem, to umarłby z braku tlenu. Choć znajdę tu wyjaśnienie. Mary Jane jest przestraszona obecną sytuacją i ze stresu może jej się mylić. W końcu to nie odgórny narrator nas informuje o upływie czasu, a Mary Jane, subiektywnie, w swoich myślach.

Po wygranej walce Kravena, dostajemy jeden znaczący kadr. Z ziemi przed grobem Spider-Mana wybija się jego ręka. A zatem nasz heros wróci. Jak przeżył strzał Kravena? Jak się wydostanie? Odpowiedzi trzeba szukać w kolejnej części Łowów.

Graficznie wciąż jest świetnie. Krwiście i dynamicznie. Rysownik wciąż ten sam, a zatem wszystkie plusy zostały zachowane. Dobitnie widać w kostiumie Spider-Mana sylwetkę Kravena. Emocje bohaterów również da się dostrzec. Lubię jego kreskę w tej historii.

A zatem, szaleństw ciąg dalszy, a także zwiastun powrotu herosa zza grobu – dosłownie. Wciąż obstaję przy 6 pajączkach.