Wreszcie. Dobrnęliśmy do końca tej absurdalnie głupiej serii. Dan Slott sporo namieszał i co gorsza, na sam koniec miesza jeszcze bardziej.

Slott dał się poznać tym, jak wymyśla jakieś niestworzone historie, które niby miały miejsce w przeszłości, ale tak naprawdę nigdy na kartach komiksów. Tutaj kolejny tego przykład. Wciśnięty w magiczny sposób w historię Spider-Mana, Spider-Boy opowiada rzeczy, które nigdy wcześniej nie miały miejsca. Scenarzysta mógł posłużyć się tutaj istniejącymi przygodami, gdzie po prostu dodał by tego osobnika, ale Slott woli to zrobić w typowy dla siebie sposób.

Zacznijmy od najbardziej odpychającej rzeczy. Spider-Boy wspomina, że jest dziełem Madame Monstrosity, z rąk której Spider-Man go uratował. I teraz zagadka – kim jest ta kobieta? Otóż jej debiut możemy przeczytać w najnowszym the Amazing Spider-Man #31, w dodatkowej historii, którą również napisał, o zgrozo, Dan Slott. Nawiasem mówiąc, kobieta przypomina High Evolutionary, tyle, że na domową skalę. Mało to oryginalne.

To nie koniec nieoryginalnych momentów w tym zeszycie. Na tapet wchodzi kolejna: inaczej działający pajęczy zmysł. Otóż tutaj od razu zauważyłem podobieństwo do głównego bohatera filmu Niezniszczalny, gdzie David Dunn (Bruce Willis) wyczuwa ludzi w niebezpieczeństwie poprzez dotyk. Tyle, że tutaj weszło to na trochę wyższy poziom. Bailey dotknął schnącą, świeżo wypraną czyjąś koszulkę i poczuł, że ten ktoś jest w niebezpieczeństwie. W dodatku wie nawet kto za to odpowiada.

A skoro już przy tym niebezpieczeństwie jesteśmy. Okazuje się, że Spider-Boy ma swoją galerię wrogów. Zaczynamy od Gutterballa. Oczywiście nigdy o nim nie słyszeliśmy, bo jakby inaczej. Choć to musi być jakiś jego stary wróg. To samo tyczy się wspomnianego Killionaire Słabo to wygląda. Warto nadmienić, że czeka nas nowa seria: Spider-Boy autorstwa nikogo innego jak Dana Slotta…., czyli czeka nas masa tego typu historii.

To jeszcze nie koniec wypisywania non-sensów tego komiksu. Przejdźmy do powiązań nowego Pająka z magią. Otóż kilka numerów wcześniej poznaliśmy magiczny sztylet, który wymazuje Spider-Many z egzystencji. Tylko, że wymazuje chyba każdego inaczej, bo Petera usunął, ale przywrócił na chwilę w całkiem innej postaci – doktora, którego nie ukąsił napromieniowany pająk, któremu nigdy nie umarł wujek Ben – zupełnie inna wersja siebie samego. Wspomina ją, a zatem pamięta swoje odmienione na chwilę życie… Spider-Woman została wymazana, ale jakoś nikt nie miał problemu z przypomnieniem jej sobie. A z kolei Spider-Boy prawdopodobnie został dźgnięty i zniknął, został zapomniany, a gdy już powrócił, to wciąż nikt go nie pamięta…, a przy okazji również jego galerii wrogów. Kiedyś Quesada tłumacząc jedną sytuację w Marvelu (bodajże powrót zza grobu kogoś) powiedział, że to magia i nie muszą tego tłumaczyć. To idealnie odzwierciedla wymysły Dana Slotta, który tą maksymę zapewne wziął sobie mocno do serca.

Na ostatni numer tej serii zmienił się rysownik. Bagley pozostał twórcą okładki, a ołówek wewnątrz komiksu przejął Luciano Vecchio. Powiem tak, nie jest źle. Trochę brakuje mi dynamizmu, gdzie wszelki ruch jest na zasadzie stop-klatki. A z drugiej strony fajnie, że dobrze zaprezentowane są tła. Trzeba przyznać, że godne następstwo.

Na całe szczęście to już ostatni numer pisanej przez Dana Slotta serii wznowionej po latach. Nie da się ukryć, że to chyba najgorsze wznowienie z jakim miałem do czynienia. Jedenaście numerów, masa nieścisłości, niedopowiedzeń i zbyt wybujałej wyobraźni, która nie skleiła do kupy wątków fabuły, przez co jedno drugiemu potrafi zaprzeczać. Jak dla mnie to jeden marny pajączek. Właściwie sam nie wiem za co tak wysoka ocena. Powiedzmy, że dzięki rysunkom.