Druga część dotycząca Spider-Verse przed nami. Daemos więziony w super klatce, a Pająki badają jego sklonowane zwłoki. Więzień ginie, pojawia się ponownie i walczy. Tak oto prezentuje się pokrótce scenariusz tego zeszytu, ale nie zapominajmy o szczegółach.

Spider-Man 2099 i Lady Spider ukradli ciało sklonowanego Inheritora, by poszukać w nim jakiejś zastępczej formy jedzenia i jakichś słabości. Ten numer miał nam odpowiedzieć na pytania, co znajdą. Odpowiedź przyszła dość szybko – nie znaleźli nic. Pojawiło się zatem pytanie, po co Daemos tak desperacko chciał zdobyć swoje wcześniejsze ciało? Z drugiej jednak strony, szybko tego zaniechał, pozostawiając dwa wcześniejsze ciała w 2099 roku. Jak już wspominałem o logiczne podejście do fizyki w Spider-Verse trudno, jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że scenarzysta robi to specjalnie. Inheritor zginął, a zamiast pojawić się obok swojego wcześniejszego ciała, to pojawia się gdzieś w mieście i musi dolecieć do swoich przeciwników przypadkiem trafiając na wezwanego przez Miguela Punishera. No bo przecież miasto przyszłości jest tak małe, że musiał trafić właśnie na niego… Ot tak, całkiem przypadkiem nasz Mściciel stał we właściwiej części miasta, czy nawet z właściwiej strony budynku, by dopaść przeciwnika. Strasznie mocno naciągane te sploty okoliczności.

Cały numer nie pcha fabuły do przodu, Pająki nic nie odkrywają, tylko przenoszą się do świata, który miał być bezpieczną strefą. Zanim jednak przejdę do tego wątku wspomnę jeszcze, że Miguel zlecił stworzenie kopii jakiejś szczepionki. Oczywiście, nie wiemy o co chodzi, żeby później mieć jakąś niespodziankę. Niestety po przeniesieniu do bezpiecznej strefy mamy tam graficzny błąd – widzimy martwego Captain Universe, tymczasem w The Amazing Spider-Man #11 wyraźnie pokazany został jako, nazwijmy to… „mocno wyssany z życia”. W takich chwilach ubolewam nad tym jak bardzo i jak często twórcy (scenarzyści i rysownicy) nie mogą uzgodnić pewnych wspólnych wytycznych w ramach uniwersum, czy też jednego większego wydarzenia, przez co później dochodzi do nieścisłości graficznych lub co gorsza fabularnych.

Od strony rysunków nie mamy żadnych zmian w porównaniu do poprzedniego numeru. Ciągle grafiki są bardzo statyczne, aczkolwiek wyraziste i ładne. W bardzo nielicznych kadrach możemy poczuć szczyptę ruchu, jednak wciąż obstaję przy stanowisku, że Will Sliney nie powinien zajmować się komiksami, gdzie mamy do czynienia z dynamiką i ruchem. Przekaz w takim zeszycie traci na wartości.

Można odnieść wrażenie, że akcja rozgrywająca się w tym komiksie stoi w miejscu. Bohaterowie, jak się okazuje, na darmo przenieśli się z jednego do drugiego świata i teraz wracają, by zastać zgliszcza po walce. Numer dość słaby i zasługuje jedynie na 2,5 pajączka.