Jesteśmy w toku parowątkowej historii, w której pojawiają się Venom, Beelte i Silver Sable. Uderza w nas to ciągłe przypomnienie, że strój musi się czymś żywić. Od zawsze wiadomo, że jest pasożytem, lecz chyba nigdy nie było to problemem w takiej skali. Bendis przedstawia dość sporą dramaturgię z tym związaną. Zastanawiam się, czy wielkość Venoma zależy od posiłku, jaki zje. Immonen rysuje go bardzo dużego, pokroju Rhino, Hulka czy Juggernauta.

W ogóle z Venomem jest jeszcze jedno zagadnienie, które nie daje mi spokoju. Wcześniej nie potrafił on miotać pajęczyn, tylko skakał wysoko i wspinał się. Tutaj buja się po mieście niczym Spider-Man. O dziwo, jest jedna scena, w której zamiast z pajęczyn strzela macką z ręki w Beetle’a! To jak to jest z jego pajęczynami i mackami? Pewnie Bendis dodał małe urozmaicenie, żeby nie korzystał tylko z tej umiejętności albo z drugiej. Moim zdaniem jednak jest to brak konsekwencji. Venom powinien albo skupić się na mackach, albo na pajęczynie. Trudno, kolejny aspekt w komiksie, na który nie mamy wpływu i pozostaje nam tylko pogodzić się z rzeczywistością.

Przez ostatnie parę zeszytów Bendis rozpoczął wiele wątków. Powoli wszystko zaczyna się przeplatać, a Pająk, który ciągle był na drugim planie, zaczyna nabierać na wartości. Nareszcie na końcu widzimy go w czarnym kostiumie! Osobiście nie spodziewam się, żeby ta sytuacja się utrzymała (czarny kostium), ale miło jest popatrzeć na pokrytego symbiontem Spider-Mana.

Historia, choć przybiera na dynamice, nie porywa nadto. Bendis stara się jak najlepiej wyeksploatować pomysł, wychodzi mu to dobrze, lecz nie powala czytelnika na kolana. Ocena z tendencją wzrostową, lecz wciąż nie jest to prawdziwy „musisztomieć”! 4 pajączki.