„Dungeons & Dragons 6” to nie to, co Roache lubią najbardziej…

Samiuśki początek – ok, Harry leży i pragnie śmierci – zrozumiałe, zwłaszcza w jego skórze. Gorsza sprawa z łatwowiernością i posłuszeństwem Hobby’ego względem Shawa, zważywszy, że to wciąż ta sama sytuacja. A stary numer ze zdradliwym podaniem ręki + spóźniony pajęczy zmysł nie pasują mi tu ździebko… ale trudno się mówi, tak zrobili, niech tak będzie.

Dalsza walka, jak i „zagrzewanie Hobby’ego do walki” przez Shawa wypada pozytywnie, co cieszy. Wydarzenia w Triskelion również, zwłaszcza Fury gniewnie rzucający tekst „How much you wanna bet?” a propos tożsamości Hobgoblina (pajączek za samą wypowiedź!).

Wkroczenie oddziału Hulkbusters niestety przynosi szybki koniec historii, okraszony jednak małym smaczkiem – czytelnik może poczuć determinację Harry’ego w tym, co robi – chce rychłego zakończenia swych cierpień, a Hulkbusters i ich giwery mają możliwość mu w tym dopomóc. Młody Osborn jest zdecydowany – ulga za cenę własnego życia to dla niego uczciwa wymiana. Spidey natomiast z właściwym sobie uporem stara się go od śmierci uchronić. Wiadomo, to przecież jego przyjaciel, a z przyjaciół nie rezygnuje się tak łatwo. Pajączek dla niego.

Drugi pajączek za wściekłość Parkera wynikającą z niezrozumienia całej sytuacji (już po opanowaniu kryzysu przez S.H.I.E.L.D.). Zapowiedź Fury’ego w sprawie tego, że czas najwyższy, aby pan Parker powiedział „pa pa” swoim pajęczym mocom zwiastuje ciekawy ciąg dalszy… ciekawe tylko, kiedy on nastąpi. A tak na zakończenie – za epilog, tj. rozstanie Petera i MJ pół pajączka. W takim momencie ich życia to naprawdę nieoczekiwany zwrot akcji. A takie przecież Roache lubią!