Przedfinałowy rozdział Wojny Światów przywodzi na myśl wiadomości telewizyjne, które przekazują skrót najważniejszych informacji – niby można dowiedzieć się tego i owego o różnych wydarzeniach w kraju i na świecie, ale tylko powierzchownie, bez szczegółów, przez co tak naprawdę trudno wyrobić sobie rzetelną opinię na dany temat. Z tym komiksem jest podobnie – rozstrzyga się wiele bitew, ale relacje z frontu są jak migawki, więc ktoś, kto ogląda te sceny batalistyczne, ma poczucie dużego niedosytu. Wiadomo, crossover rządzi się swoimi prawami, ale tu poszło to zdecydowanie za daleko.

Największe rozczarowanie przynoszą niespełnione obietnice. Zapowiedź komiksu rozpalała wyobraźnię kuszącą wizją powstania armii umarłych, która znacząco wzmocni siły okupujące Midgard i postawi walczących o wyzwolenie Ziemi bojowników przed nie lada wyzwaniem. Fakt, okładka nie kłamie i umarlacy włóczą się po stronach tego komiksu, nie zostali jednak wykreowani na przeciwników stwarzających zagrożenie najwyższego stopnia – kilku superbohaterów i stado wielgachnych pająków szybko daje im popalić. Zanosiło się na to, że walka z zombie będzie główną atrakcją, a okazała się tylko epizodem.

W ogóle trudno powiedzieć coś dobrego o akcji, w której szala zwycięstwa w okamgnieniu przechyla się na stronę obrońców Midgardu. To prawda, że wojska Dark Council odcięto od posiłków z ojczystych wymiarów po wysadzeniu Black Bifrostu, lecz przecież siły okupacyjne – a te muszą być niemałe, jeśli wierzyć załączonej do komiksu mapie podbitej Ziemi – nie wyparowały ot tak sobie. Tymczasem wystarczy tu posłać paru superbohaterów, w tamten zakątek świata jeszcze kilku wojaków i najeźdźcy nagle padają jak muchy. W porządku, Thor swoje robi, ale nie ma co ukrywać, że to klasyczna deus ex machina.

Nie cieszy również odkrycie, że rodzice Thora jakoś przeżyli wybuch mrocznego mostu. Scena, gdy czytelnik dowiaduje się, że są oni jeńcami Malekitha, od razu gasi ogień, jaki w poprzednim rozdziale rozpaliło ich heroiczne poświęcenie. Konflikt Thora z królem Mrocznych Elfów nabrałby jeszcze większych rumieńców, gdyby towarzyszyło mu powszechne przekonanie o śmierci Odyna i Freyji. Z punktu dramaturgii lepiej byłoby więc odsunąć w czasie chwilę wyjawienia prawdy o ich losie.

Dziwi też pomysł, by świecący triumfy na polach bitew Thor musiał nagle przerwać wiodący udział w kampanii, aby poszukać w Słońcu odpowiedzi, jak sprostać wyzwaniu, jakie rzucił mu Malekith. Wiadomo, że to pułapka, ale po co zadawać sobie takie katusze? Dobra, gdyby mroczne siły gromiły obrońców jak się patrzy, a Thor przeżywał kryzys wiary w samego siebie, może miałoby to ręce i nogi, ale przecież ci źli są w rozsypce, a Thor rwie się do bitki, więc po co ten zwrot akcji? Chyba jako pretekst, by wprowadzić na scenę żeńską wersję Thora, tyle że jest to wchodzenie drugi raz do tej samej rzeki, a więc odgrzewany kotlet.

Za w miarę realistyczną bitwę w Wakandzie, kumplującego się z żarłocznymi pająkami Spider-Mana i zamieniony w narzędzie tortur kostium Venoma wystawiam litościwie 3 pajączki.