Ostatni przed kolejnym restartem serii numer Amazinga, zwieńczający zarazem pracę Dana Slotta przy tym kultowym tytule komiksowym, był zapowiadany jako najbardziej wzruszająca historia nie tylko w dorobku scenarzysty, ale i całego Marvela. Ile w tym prawdy, a ile czczych przechwałek? Najpierw należy zaznaczyć, że 801 odcinek nie jest tym, czego pewnie większość się spodziewała, czyli dopełnieniem i swoistym epilogiem poprzedniej głośnej historii o Red Goblinie.

Niżej podpisany liczył na komiks domykający parę zapoczątkowanych w 800 numerze wątków takich jak chociażby powrót matki Harry’ego Osborna. Ewentualnie na coś w rodzaju epitafium oddającego hołd Flashowi Thompsonowi, który bohatersko poległ w walce z Goblinem. Nici z tych wizji. W ogóle mowa tu o utworze przypominającym stylem skądinąd dosyć udaną serię Spider-Man’s Tangled Web, co oznacza, że Spider-Man znajduje się jakby w tle całej historii.

Centralną postacią niniejszego komiksu jest zwykły człowiek, niejaki Kenneth Kincaid Jr., któremu Spider-Man na początku swojej kariery ocalił życie. Po wielu latach oddany rodzinie mężczyzna zyskuje szansę, aby odwdzięczyć się i podziękować superbohaterowi, a przy okazji uświadomić bliskiej osobie, jak wiele praca Człowieka-Pająka daje światu. Kluczowe znaczenie ma tu fakt, że Kincaid jest nie ojcem, a wujkiem, i co istotne, wykazującym spore podobieństwo do Bena Parkera.

Z tej opowieści płynie jasny przekaz, którego istotę najlepiej oddają słowa słynnej sentencji z żydowskiego Talmudu: ”Ten, kto ratuje życie jednego człowieka, ratuje cały świat”. A Spider-Man ma przecież na koncie mnóstwo uratowanych istnień. Wprawdzie to samo można powiedzieć o każdym superbohaterze, ale u nielicznych taka misja podyktowana jest niejako pokutą za obarczony śmiercią bliskiego grzech zaniechania.

Obliczona na wywołanie refleksji historia ma niewątpliwie w sobie to coś – oszczędnymi środkami ekspresji językowej i stylowymi rysunkami Marcosa Martina przemyca ważną treść, trochę wzrusza, nieco bawi, a co najważniejsze, ładnie składa hołd postaci Pająka. Grubą przesadą byłoby jednak stwierdzenie, że to najbardziej poruszający utwór w dziejach Spider-Mana, wciąż miejsce na podium utrzymuje The Kid Who Collects Spider-Man, przepiękna opowieść o chorym na raka młodym fanie Spider-Mana. Mimo wszystko po pożegnalnym numerze Slotta oczekiwałem czegoś innego. 4 pajączki.