Nieważne, co mówią o poziomie historii, ale Saga Klonów to ten okres w dziejach Spider-Mana, w którym tak mocno uwidoczniono dojrzałość tej postaci, zanurzając ją w mroku. Kryzys tożsamości, choroby genetyczne, utrata dziecka, seryjne morderstwa, sąd za zbrodnie, ludobójcze akty – to poważne i drastyczne tematy, a przecież wszystkie z nich przewijały się wielokrotnie w komiksach z pajęczymi klonami. Drugi rozdział Weird Science nie wstydzi się tego dziedzictwa i czerpie z jego nurtów garściami.

Pojawienie się domniemanego klona córki Parkerów rozdrapuje stare rany u jej rodziców, rany, które tak naprawdę nigdy do końca się nie zabliźniły. O tym, jak wielka była ta trauma, można przekonać się w świetnym dialogu na cmentarzu – najlepszej scenie w całym komiksie i bodaj jednej z najlepszych w historii całej serii. Wzruszającej, a przy tym poruszającej trudną i bolesną tematykę, a także tak mocno akcentującej to, czym była w istocie Saga Klonów – okazuje się, że w tym świecie potoczyła się ona jota w jotę z pierwowzorem z głównego uniwersum. Duże brawa dla autorki za niechowanie głowy w piasek oraz oddanie hołdu zarówno Scarlet Spiderowi, jak i nienarodzonej May Parker.

W kolejnej części historii, dla której paliwem jest intryga Mister Sinistera, afera z klonami zatacza coraz szersze kręgi. Zgodnie z przewidywaniami pojawia się kolejny domniemany klon, tym razem będący najprawdopodobniej kopią Spider-Mana. W gruncie rzeczy powinniśmy tu raczej mówić o klonach-hybrydach, których DNA podrasowano, skrzyżowano z genami innych gatunków albo też wyłączono na niektórych odcinkach – stąd pewnie agresywność Chelicery i wymowne milczenie klona Pająka.

Wprawdzie walka Spider-Family z posłańcami Mister Sinistera nie była wizualnie porywająca, to jednak stworzyła szansę na jeszcze większą integrację Parkerów i rzecz jasna kilka dobrych żarcików w wykonaniu Spider-Mana. Szczególnie godny pochwały jest tok myślenia Petera i Mary Jane, którzy są zdeterminowani pomóc Chelicerze, jeśli faktycznie jest to klon ich córki, bo czują z nim więź krwi i widzą w nim bardziej ofiarę niż sprawcę. Dobrze się stało, że do pomocy Peter zaangażował wnuka Normana Osborna – zresztą jego udział był nieuchronny, skoro w jego włościach uwił sobie metę ”Dr Mengele od mutantów”.

Wielka szkoda, że cieniem na tym bardzo udanym komiksie kładzie się spora wpadka, jaką zaliczyła autorka. Rzecz tyczy się proroczego pajęczego zmysłu Spiderling, która nie zdradza rodzicom swoich wizji i to nie nawet z tego powodu, co w nich widzi, ale dlatego, że nie chce przyznać się, że jej szósty zmysł jest inny. Tymczasem to nie powinna być żadna tajemnica, bo już w początkach tej serii rodzice odkryli, że Annie potrafi widzieć przyszłość. Dziwne, że nadzorujący pracę scenarzystki redaktorzy przeoczyli ten fakt. Dlatego komiks dostaje tylko 4,5 pajączka.