Gerry Conway postawił kropkę nad „i” – być może nie zaserwował nam perfekcyjnego zakończenia tej historii, ale za to sprezentował nam komiks z ekspresowym tempem akcji i ciągłą walką przeplataną filozoficznymi wywodami Spider-Mana, który musi nie tylko zażegnać kryzys, jakim jest apogeum wojny gangów, ale również powstrzymać mordercze zapędy upadłej superbohaterki – Wraith.

Komiks rozpoczyna się sekwencją kadrów przedstawiających kolejno konflikty, z jakimi musi uporać się Nowy York. Każdy z nich wywołany jest przez innego super-łotra. Dzięki temu jakże prostemu zabiegowi autor podkreśla, że w mieście zapanował istny chaos, a każda z rywalizujących frakcji przestała się bawić w podchody i na bezczelnego stara się wydrzeć coś dla siebie. Wprawne oko spostrzeże, że ich akcjom przypatrują się wysłannicy Mr. Negative’a – Inner Demons, których sylwetki są mniej lub bardziej poukrywane na tych kadrach.

Przed wielkim starciem wspomnianym w oficjalnym opisie komiksu Spider-Man musi najpierw rozmówić się z Black Cat. Jeszcze raz wyrażę ubolewanie, że Gerry Conway nie jest etatowym scenarzystą, ponieważ kreowana przez niego Felicia Hardy w roli szefowej własnego gangu wypada o wiele bardziej przekonująco niż zimna jak lód niedoszła zabójczyni w wydaniu Dana Slotta (The Amazing Spider-Man #16–18).

W każdym razie, po wysłuchaniu kolejnych żalów i pretensji ze strony dawnej przyjaciółki, Spider-Man staje wreszcie do konfrontacji z drugą wrogą mu znajomą – Wraith, która po zamordowaniu człowieka osunęła się w mrok na tyle, że można ją już tylko fizycznie powstrzymać, a nie nawrócić moralizatorskim kazaniem. Trzeba pogratulować scenarzyście, że nie poszedł na łatwiznę i zamiast klasycznego happy endu zdecydował się pozostawić czytelnika z gorzkim zakończeniem, przy czym jest ono otwarte, co zostawia furtkę na ewentualny sequel.

Mój główny zarzut wobec tego komiksu? Z zupełnie niezrozumiałych dla mnie powodów twórca tej opowieści splamił wizerunek Mr. Negative’a. Z diabolicznego gangstera, który swoimi knowaniami podpalił beczkę prochu, na jakiej siedział nowojorski półświatek, uczynił przerażonego mięczaka, który w panice ucieka przed żądną odwetu Wraith i ostatecznie zostaje potraktowany przez Spider-Mana w zaułku jak pospolity złodziej damskich torebek. Chciałbym w tym miejscu przypomnieć, że Negative dysponuje nadludzką siłą i innymi super-mocami, więc nie widzę powodów, dla których miałby zwiewać gdzie pieprz rośnie przed wściekłą kobietą, która, choć świetnie wyszkolona w walce wręcz, jest zwykłym człowiekiem w kostiumie z kilkoma efekciarskimi gadżetami pod ręką.

Konkluzja. Bardzo chętnie poczytam kolejne utwory Conway’a, jakie do napisania zleci mu Marvel. Spiral był ciekawym projektem z dojrzałym Spider-Manem, pogłębioną psychologicznie Yuri Watanabe/Wraith i galerią paskudnych, acz adorowanych przez większość czytelników super-łotrów. Z uwagi na „zgrzyt” z Mr. Negativem wystawiam finałowemu odcinkowi tej historii ocenę dobrą.