Niby numer jubileuszowy, ale jakiekolwiek oznaki jubileuszu widać jedynie na okładce (gwiazdka z „75” w środku). Ale dobra, czepiać się zacznę, jak przy #100 też nic nie będzie. A co do zawartości – dialogi i narracja nadal pierwszorzędne, rysunki również.

Pojawia się kilka smaczków, jak np. maski Goblina w bunkrze, z czego jedna w stylu tej z filmu. Osobiście nie bardzo wychwyciłem sens umieszczania ich w tam, podobnie jak goblinowych „tułowiów” i „rąk”, wyglądających na mechaniczne, ale co tam… to akurat nic nie robi.

A co robi? Wszystkie rozmowy Shawa i Harry’ego! Shaw tak nim manipuluje, że aż się włos na głowie jeży. Motyw z tym, że Fury nie wie o istnieniu Shawa (jako że ten obecnie istnieje tylko w głowie młodego Osborna) również jest z jak najwyższej półki. Mam tylko nadzieję, że później się to jakoś w miarę sensownie wyjaśni, może na zasadzie kontaktów Harry-Norman z filmu Spider-Man 2? Zobaczymy.

Póki co wystarczy mi, że szaleństwo Harry’ego widoczne jest gołym okiem. A co najlepsze – widać, że sam Harry nie jest tu niczemu winien – to po prostu „dar” od ukochanego tatusia. A takie położenie chłopaka w czytelniku budzi współczucie (za co dodatkowe 0,5 pajączka). Ale samej transformacji (samozapłonu?) zaczynam się bać… niestety nie w tym pozytywnym znaczeniu…