Finałowy odcinek Last Remains „kręci się” przede wszystkim wokół pierwszego w historii spotkania WIELKIEJ TRÓJKI, czyli Spider-Mana, Mary Jane Watson i Kindreda, zwieńczonego zaskakującym zwrotem fabularnym poprzez wprowadzenie do gry złoczyńców, którzy wywracają stolik. Co wynika z tej jakże wyczekiwanej konfrontacji postaci, których wspólna przeszłość, naznaczona błędami, grzechami i sekretami, stanowi klucz do wyjaśnienia krucjaty demonicznego Harry’ego Osborna?

Okazuje się, że… NIC KONKRETNEGO. Choć to szósty rozdział głównej historii, a jedynasty całej sagi po doliczeniu bonusowych komiksów z dopiskiem .LR w numeracji, to nadal twórcy nie udzielają jasnych odpowiedzi, jak Harry stał się Kindredem i co to za grzech, do którego przyznania się tak usilnie Osborn namawia Parkera. Prawda o tych kluczowych dla motywacji antagonisty wydarzeniach pozostaje wciąż w sferze domysłów podsycanych przez mówienie kolejnymi zagadkami i półsłówkami!

Komiks, a nawet cała historia Last Remains, żeby nie powiedzieć cała seria, bo przecież tajemnica Kindreda ciągnie się już ponad 2 lata, odkąd stery nad Amazing Spider-Manem przejął Nick Spencer, przypomina zabawę w gonienie króliczka. Wprawdzie wielu lubi, gdy trwa ona długo, ale przecież nie w nieskończoność, bo w końcu trzeba albo złapać uszatego uciekiniera i otoczyć go troską albo po prostu przestać go ścigać i poszukać sobie innego pupila.

To chyba jasne, że twórcom zależy na tym, by fani dalej czytali przygody Spider-Mana, a nie zmęczeni zrezygnowali z ich lektury i przerzucili się na tytuły poświęcone innym superbohaterom? W takim razie najwyższy czas, by pewne tajemnice przestały być tajemnicami. Oczywiście historia przyniosła doniosłe odkrycie, bo prawdziwą tożsamość Kindreda, ale to zdecydowanie za mało, zwłaszcza że postać ta gości już od ponad 50 numerów. Czy potrzeba kolejnej pięćdziesiątki, by czytelnicy mogli wreszcie poznać jej genezę?

Dekompresja fabularna, czyli narracja skupiająca się na relacjach bohaterów, a nie rozwoju fabuły – jej rozciąganie bywa często efektem myślenia twórców w perspektywie przedruków do wydań zbiorczych, a nie oryginalnych pojedynczych zeszytów o zwartej kompozycji – zostawia niemałą rysę na wizerunku tego komiksu. Wielka szkoda, bo od strony warsztatowej jest to naprawdę dobra lektura.

Przepełnione emocjami dialogi przykuwają uwagę, wydarzenia z odległej przeszłości doczekują się nowej interpretacji (zwłaszcza zarzut Kindreda o ukrywanie sekretu jego ojca przez Spider-Mana daje sporo do myślenia), a zachowania postaci robią wrażenie (ofensywa słowna i siłowa Petera, balansowanie Harry’ego między okrutnym prześladowcą a skrzywdzoną ofiarą, odwaga Mary Jane). Do tego przyzwoite rysunki Patricka Gleasona, którego makabryczna walka Spider-Mana i Kindreda zapada w pamięć.

Obrazu całości dopełnia napędzane wartką akcją zakończenie z woltą w przypadku postaci Normana Osborna, zakulisowym wejściem jego nowego wspólnika (kto nie czytał The Amazing Spider-Man #54.LR, może poczuć się nawet zaintrygowany), tajemniczą siłą odgrywającą rolę deus ex machiny, a także uderzającym w najwyższe tony cliffhangerem. Emocje są, ale i kolejna porcja zagadek do rozwiązania!

Od strony formalnej komiks ten stanowi koniec historii, jednak twórcy w ramach dwóch następnych numerów przygotowali jeszcze dwuczęściowy epilog Last Remains: Post-Mortem. Można więc powiedzieć, że czytelników czeka de facto siódmy i ósmy rozdział tej opartej na mistycznych motywach opowieści. Czy na łamach tego podsumowania nastąpi jakiś przełom? Patrząc na dotychczasowe posunięcia autorów, jest to nader wątpliwe (raczej należy spodziewać się wysypu kolejnych niewiadomych), ale kto wie.

Komiks, nie da się ukryć, pełen silnych emocji, solidnych dialogów, mocnych zwrotów akcji i mrocznego klimatu rodem z horroru. W teorii murowany kandydat na hit sezonu, w praktyce przegrany gracz, bo skażony grzechem przeciągania fabuły na siłę i wodzenia za nos czytelnika w imię nastawionej na zysk polityki wydawniczej. Z prawdziwym ubolewaniem naciągane do bólu 3 pajączki.